χώρα του ποτέ ποτέ

Ο κόσμος μέσα

2012-01-12T04:36:00.003+02:00

Η πιο βίαιη πράξη είναι όταν για κάποιο λόγο χρειάζεται να καταρριφθεί ο κόσμος μέσα σου. Γίνεται με τρόπο ανεξέλεγκτο και δε γνωρίζεις αν τα συντρίμμια θα επηρεάσουν μόνο εσένα ή τον περίγυρό σου. Κι έπειτα πρέπει να σώσεις ο,τι απέμεινε. Να κάνεις έναν απολογισμό τι έχει μείνει, σε τι κατάστασή είναι και να επουλώσεις τα πληγωμένα μέρη.

Μικροί κόσμοι μέσα μας πεθαίνουν. Μικροί θάνατοι εντός μας.

the Feynman Series

2012-01-07T02:37:00.006+02:00

Πάνω σε λόγια του Richard Feynamn έγινε η εικονογράφηση των παρακάτω βίντεο. Αξίζει κάποιος να τα δει. Είναι για την ομορφιά, την αυθεντία και την περιέργεια. Ένας δάσκαλος της φυσικής μιλάει για τη ζωή.

"εύρηκα"...

2011-11-22T00:28:00.008+02:00

Το χάρισμα της κατανόησης του κόσμου το έχουν οι θετικοί επιστήμονες. Και τι δε θα έδινα για ένα μικρό "εύρηκα", όσο μικρό να ήταν αυτό. Ακόμα κι αυτό το μικρό "εύρηκα" σε φέρνει λίγο πιο κοντά σε μια μεγαλύτερη αλήθεια, πιο γενικευμένη από αυτή που μπορείς να αντιληφθείς. Οι θετικοί επιστήμονες μπορούν να δουν πέρα από όσα οι πέντε αισθήσεις μπορούν να μας πουν για το κόσμο μας, μπορούν να δουν τη δομή και τη λειτουργία του. Είμαστε τα παιδιά του σύμπαντος, σε νηπιακή ηλικία που ρωτάμε συνεχώς "γιατί". Κι όσα έχουμε μάθει είναι ένα απειροελάχιστο από όσα συνέβησαν, συμβαίνουν ή θα συμβούν.

Ωστόσο, είναι κάποιες φορές που ένα σημαντικό αλλά ίσως ανεξάρτητο γεγονός σε κάνει να δεις τη δική σου μικρή ζωή πιο καθαρά από ποτέ, ποια ήσουν και τι σε έχει οδηγήσει να είσαι αυτό που είσαι, και αν με τη δική σου παρεμβολή μπορείς να αλλάξεις τη ροή που ασυνείδητα έχεις επιβάλλει στη ζωή σου. Και ξαφνικά αρχίζεις να κάνεις μικρά φλας μπακ σε στιγμές ή σε μεγάλες χρονικές περιόδους και μπορείς να τις διαβάσεις ξανά, μπορώντας να εξηγήσεις τα πάντα.

Σε μια στιγμή φωτίζεσαι και ανακαλύπτεις το αίτιο και το αιτιατό. Τη δράση και την αντίδραση. Μια γενική αλήθεια για το μικρό σου σύμπαν.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως δε φτάνει απλά η συνειδητοποίηση, καλείσαι με τις πράξεις σου να ανατρέψεις τη σχεδόν προδιαγεγραμμένη πορεία που θα ακολουθούσες.

Στάσου. Ένα βήμα κάθε φορά...

Φύση και αρχιτεκτονική. Δημιουργία ή καταστροφή;...

2011-11-07T14:42:00.003+02:00

Το θέμα της δεύτερης εκπομπής είναι η Φύση και η Αρχιτεκτονική και αν η δεύτερη είναι δημιουργία ή καταστροφή.

Η φύση είναι ο μεγαλύτερος Αρχιτέκτων. Η σοφία της φύσης, που προέρχεται από μια πορεία εξέλιξης πολλών δισεκατομμυρίων χρόνων είναι αυτή που πρέπει να μας διδάξει για το σχεδιασμό, το χώρο, την οικονομία, τη λειτουργικότητα. Αρκεί μέσω της δικής μας παρατήρησης να εξάγουμε τα συμπεράσματά μας. Αφορμή για περαιτέρω συζήτηση είναι το πρώτο βίντεο που αφορά τον τρόπο δημιουργίας της κερήθρας από τις μέλισσες.

Bλέπουμε λοιπόν ότι ένα μικρό έντομο κατέχει εγγεγραμμένο στο DNA του την πληροφορία του τρόπου δημιουργίας του λειτουργικού του χώρου. Τον φτιάχνει με έναν τρόπο σχεδόν ενστικτώδη. Το χωρικό προϊόν της μέλισσας σαφώς έχει να κάνει με την οικονομία (οικονομία χώρου και υλικού). Η επαναλαμβανόμενη διαδικασία της δημιουργίας της κερήθρας έχει μέσα από τα χρόνια εγγραφεί στο γενετικό της υλικό. Για αυτό βλέπουμε τελικά την κερήθρα με τη μορφή που έχει. Κι αν πιστεύουμε ότι αυτό το δημιούργημα της μέλισσας είναι κάτι μικρής σημασίας, μπορούμε να δούμε το παράδειγμα του τερμίτη.

Αν λοιπόν το προϊόν της μέλισσας μας φαίνεται μικρό και ενδεχομένως ασήμαντο, η κατασκευή του αφρικανικού τερμίτη είναι πολύ ανώτερη σε πολυπλοκότητα και σε λειτουργίες. Η φωλιά του λοιπόν είναι μια μεγακατασκευή δεδομένου του μεγέθους του και αποτελείται από ένα δαιδαλώδες σύμπλεγμα δωματίων και διαδρόμων. Η κατασκευή γίνεται με χώμα και έναν μύκητα για συνδετικό υλικό που παράγουν οι ίδιοι και ο οποίος απαντάται μόνο εκεί γιατί εκεί βρίσκει τις πιο ευνοϊκές συνθήκες να αναπτυχθεί. Στη βάση της φωλιάς βρίσκεται το δωμάτιο της βασίλισσας η οποία έχει μόνο σκοπό της την αναπαραγωγή και οποία αυξάνει συνεχώς σε μέγεθος. Οι τερμίτες αναπροσαρμόζουν το δωμάτιο στις απαιτήσεις μεγέθους της βασίλισσας. Πολλοί από τους χώρους λειτουργούν ως αποθήκες τροφίμων ενώ υπάρχουν αγωγοί πολλών μέτρων που φτάνουν βαθeιά στη γη βρίσκοντας νερό και αυτονομούν έτσι τη φωλιά από υδάτινους πόρους. Πέρα από αυτό, οι τερμίτες κατασκευάζουν σύστημα ψευδοροφών για εξαερισμό της φωλιάς. Αν ο τρόπος αυτός κατασκευής έχει εγγραφεί στο DNA των τερμιτών, τότε η φύση έχει πολλά περισσότερα να μας διδάξει από όσα μπορούμε να αντιληφθούμε.

Διεξοδική έρευνα για τον τρόπο που οι μορφές αναπτύσσονται στη φύση έκανε ο βιολόγος και μαθηματικός D' Arcy Thomson στο βιβλίο του “Ανάπτυξη και μορφή στο φυσικό κόσμο” (Πανεπιστημιακές εκδόσεις ΕΜΠ) στο οποίο καταγράφεται η άποψη ότι στη διαμόρφωση των μορφών των έμβιων συμβάλλουν κυριαρχικά οι φυσικές δυνάμεις, όπως αυτές περιγράφονται από κομψές μαθηματικές εξισώσεις. Για τον D' Arcy Thomson κλειδί για την κατανόηση της σχέσης βιολογίας και μαθηματικών είναι ο αριθμός Φ=1,618... , ο αριθμός της χρυσής τομής. Σπουδές επάνω στη χρυσή τομή ως τον τρόπο εύρεσης των τέλειων αναλογιών είχε κάνει και ο Leonardo Da Vinci. Μια άλλη εκλογίκευση της παρατήρησης επάνω στην ανάπτυξη έχει σχέση με τους αριθμούς Fibonacci οι οποίοι συνδέονται με τον αριθμό Φ. Πολλές από τις μορφές που υπάρχουν στη φύση φαίνεται σε μεγάλο βαθμό προκύπτουν από ένα ρυθμό ακολουθίας που έχει να κάνει με τους αριθμούς αυτούς.

Παραβλέποντας τα φιλοσοφικά ή θεολογικά ερωτήματα που μπορεί να προκύπτουν μέσα από αυτό το συλλογισμό, παρατηρούμε την ύπαρξη μιας συνέπειας στο “σχεδιασμό” της φύσης. Τα έμβια όντα, με έναν τρόπο ενστικτώδη, οδηγούνται στη δημιουργία μορφών που εξυπηρετούν τις βασικές ανάγκες τους λειτουργώντας με βάση την οικονομία υλικού και ενέργειας. Στον αντίποδα αυτού βρίσκεται ο άνθρωπος, ο οποίος χρησιμοποιεί τα δημιουργήματά του (και την αρχιτεκτονική) ως ένα μέσο προβολής των επιθυμιών του και αυτό τις περισσότερες φορές με άπληστο τρόπο. Οι πόλεις του ανθρώπου, οι “φωλιές” του, είναι παράσιτα επάνω τη γη. Αυτό το βλέπουμε παρατηρώντας τις πόλεις τη νύχτα. Ο ανθρώπινος τρόπος δημιουργίας είναι θα λέγαμε μαξιμαλιστικός και όχι μινιμαλιστικός, γιατί ποτέ δε δημιουργεί όσα πραγματικά χρειάζεται αλλά πολύ περισσότερα.

Ακόμα κι όταν συνειδητοποιούμε την καταστροφή που προκαλούμε, για να την μετριάσουμε, επινοούμε την ενδιάμεση λύση της “πράσινης αρχιτεκτονικής”. Πόσο πράσινη μπορεί να είναι η αρχιτεκτονική που χρησιμοποιεί μη ανακυκλώσιμα υλικά από πετρέλαιο; Που κατασπαταλά όλους τους πόρους που το έδαφος ή το υπέδαφος προσφέρει; Ακόμα κι αν ένα υλικό είναι φιλικό προς το περιβάλλον, αυτή και μόνο η ιδιότητά του το κάνει αμέσως πιο δυσπρόσιτο στον καταναλωτή. Κι είναι ένας τρόπος πλουτισμού μέσα από την “πράσινη ανάπτυξη”

Οι πόλεις μας λοιπόν παρόλες τις υποτιθέμενες προσπάθειές μας παραμένουν μεγάλα παράσιτα. Μπορεί η εικόνα τους από ψηλά να είναι εντυπωσιακές, μέσα από αυτές τις εικόνες να μπορούμε να δούμε τη λογική ανάπτυξής τους όμως παραμένουν ένα δημιούργημα χωρίς μέτρο.

Το θέμα φυσικά δε θα μπορούσε να εξαντληθεί εδώ. Η συνέχεια επι της οθόνης του υπολογιστή σας...

παράλληλο σύμπαν...

2011-09-28T04:06:00.007+03:00

από την Κυριακή 9/10 και κάθε Κυριακή 20.30 με 21.30 η γράφουσα θα παρουσιάζει την εκπομπή "παράλληλο σύμπαν" στο omniatv.com

όνειρο σε όνειρο

2011-08-02T22:12:00.004+03:00

‘Απειρες φορές σκέφτομαι ότι θα ήθελα να είμαι μια εξωφρενικά παράλογη ιδέα στο μυαλό ενός ανθρώπου, ότι αυτό που ζω είναι ένα υποθετικό σενάριό του και ότι κάποια στιγμή επιτέλους θα ξυπνήσει ή θα βρει κάτι άλλο, πιο ενδιαφέρον να σκεφτεί.

Έχω πολλές ενδείξεις ότι αυτό που ζω είναι κατασκευασμένο. Κατ’ αρχήν, δεν έχω καμία δύναμη λόγου, ό,τι και να πω δεν αλλάζει τίποτα. Δεν έχω εξουσία πάνω στο σώμα μου, είναι υποθηκευμένο.

Άρχισα να το συνειδητοποιώ κάποια στιγμή πριν από χρόνια μέσα από ρωγμές του ονείρου του, μέσα από ασυνέχειες που έπαιρνε το μάτι μου από δω και απο κει. Στένσιλ θολά, αφίσες σε κολώνες και κυρίως βιβλία. Έπιασα να φτιάχνω κι εγώ τον μικρόκοσμό μου, ένα όνειρο μέσα σε όνειρο. Αλλά κι εκεί σκόνταψα γιατί καλά είναι να κάνεις όνειρα αλλά φαίνεται ότι τα όνειρα σου δεν υπερισχύουν του πλάνου που έχει βάλει κάποιος άλλος πάνω από σένα.

Κι έτσι τώρα έχω βάλει μπρος ένα μεγαλειώδες σχέδιο: αφού τίποτα δε μου ανήκει και τίποτα δεν ανήκει σε κανέναν, θα τα σαρώσω όλα. Όχι απο πλήξη, όχι από ανοία. Απλά για να δώ αν όντως μπορώ να κάνω την ανατροπή σε αυτό το κακοστημένο, σικέ παιχνίδι ή αν κυνηγάω Χίμαιρες.

Backround: CocoRosie - Lemonade

το παραπάνω κείμενο είναι συνδρομή στο περιοδικό chimeres, στο επετειακό 20ο τεύχος

ο πιανίστας

2011-07-23T02:31:00.003+03:00

Πρόκειται για το πρώτο μυθιστόρημα του Κερτ Βόνεγκαντ το οποίο έγραψε το 1952. Περιγράφει έναν κόσμο όπως θα είχε εξελιχθεί αν οι μηχανές είχαν πάρει τη θέση του ανθρώπου στην παραγωγική διαδικασία και τι επιπτώσεις θα είχε αυτό στην ανθρωπότητα. Από όσο ξέρω είναι δυσεύρετο στην Ελλάδα και στα χέρια μου είναι στην πρώτη έκδοση, χωρίς μεγάλη επιμέλεια κειμένου. Ωστόσο είναι ένα μικρό αριστούργημα.

Σε αυτή την πραγματικότητα οι άνθρωποι χωρίζονται σε μηχανικούς οι οποίοι είναι η άρχουσα τάξη και στον υπόλοιπο πληθυσμό. Οι μηχανές αποφασίζουν για τον ρόλο που θα παίξει ο κάθε άνθρωπος με βάση τα τεστ δεξιοτήτων στον οποίο τον υποβάλλουν σε νεαρή ηλικία. Κάθε άνθρωπος μπορεί να παίξει κάποιο ρόλο μόνο όταν υπάρχει θέση στο σύστημα για αυτόν, ενώ υποδαυλίζεται στην περίπτωση που δημιουργηθεί μια μηχανή για τη δουλειά που κάνει. Ο απλός πληθυσμός απασχολείται είτε στο στρατό, είτε στο σώμα αποκομιδής απορριμάτων και ανακύκλωσης.

Το πιάνο μπορεί να παίζει μόνο του αν προστεθεί σε αυτό μηχανισμός. Όμως πάντα ο πιανίστας θα βγάλει κάτι από εκείνον στην εκτέλεσή του και για αυτή τη δυνατότητα να παίξει, θα πολεμήσει. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει ελπίδα. Στο κάτω κάτω... αυτός που δεν έχει τίποτα να χάσει, δε φοβάται.

η πλατεία ήταν γεμάτη...

2011-06-14T03:54:00.010+03:00

Δε θυμάμαι την πλατεία σα χώρο συγκέντρωσης- κοινωνικοποίησης. Την θυμάμαι ώς χώρο αναμονής, χώρο για τραπεζοκαθίσματα και ετερόκλητες τέντες, για τοπική ρουσφετολογία με παρουσιολόγιο στις ομιλίες πριν τις εκλογές. Η πλατεία της παλιάς μου γειτονιάς, μιας πόλης σε ένα προάστιο της Αθήνας ήταν και είναι μια πλατεία που η μόνη συζήτηση για αυτήν είναι αν επιτρέπεται να κυκλοφορούν ελεύθερα τα οχήματα εκτός των ωρών ανεφοδιασμού. Αφήσαμε την πλατεία ως αγοραφοβικοί, τρέξαμε στα σπίτια μας με τις ανέσεις, τις τηλεοράσεις με δόσεις, διεκδικώντας την εξουσία του τηλεκοντρολ.

Η πλατεία αυτή ποτέ δεν ανήκε στον κόσμο της. Καμία πλατεία. Κι όμως, ξέρεις ότι βάσει Συντάγματος ακόμα κι αν τα χάσεις όλα, εκεί είναι το μέρος όπου δε μπορεί κανένας να σου απαγορευσει να είσαι. Γιατί είναι δική σου και δική μου, είναι όλων μας.

Πρόσφατα σχετικά, το πάρκινγκ που έγινε πάρκο στη Ναυαρίνου, το πάρκο που αποτράπηκε από το να γίνει πάρκινγκ στην Κύπρου κι ένα σωρό άλλα παραδείγματα (δημοτική αγορά Κυψέλης, παρκο Δρακοπουλου, επαναοικοιοποιηση πλ. Εξαρχείων) δίνουν μια δυναμική στην έννοια του δημόσιου χώρου της Αθήνας. Οι πολίτες διεκδικούν ελεύθερο χώρο και ελεύθερη έκφραση. Οι χώροι αυτοί δε μένουν ανενεργοί. Από την άλλη έχουμε το Βοτανικό Κήπο της Πετρούπολης και των Αγρό Αγίων Αναργύρων οι οποίοι επαναοικοιοποιούνται τη γη, το χώμα που ανήκει σε όλους.

Τηρώντας στάση παρατηρητή στα πρόσφατα γεγονότα στις μεγάλες πλατείες του Αραβικού κόσμου και έπειτα στην Ισπανία νομίζω ότι ο κόσμος εδώ περίμενε με ανυπομονησία τη δική του τη σειρά να φωνάξει. Γιατί σίγουρα έχει πολλούς λόγους. Η δυνατή φωνή έδωσε σκυτάλη σε συζήτηση, συζήτηση επί της συζήτησης. Η λαϊκή συνέλευση που λαμβάνει χώρα στην πλατεία Συντάγματος είναι ένα γεγονός πρωτόγνωρο σε σχέση με όσα μέχρι τώρα ήξερα. Μπορεί να έχει τα προβλήματά της σα διαδικασία αλλά και σαν προσκόλληση στη διαδικασία, ωστόσο φαίνεται ότι ο κόσμος έχει αφήσει το σπίτι του και συμμετέχει. Αν ένα πράγμα κρατώ σίγουρα από αυτή την περίοδο που ζω από αρκετά κοντά είναι η καλή διάθεση, η διάθεση για συμμετοχή.

Το σίγουρο είναι ότι έχει αλλάξει η αντίληψή μας για το δημόσιο χώρο και η διάθεσή μας να ακούσουμε και να ακουστούμε. Κι αν θέλετε τη γνώμη μου, αυτό από μόνο του είναι πολύ σημαντικό.

Όλοι έξω στις πλατείες!

Η εικόνα είναι από το ιστολόγιο της ομάδας Multimedia Real-Democracy και της φωτογράφου xeni taze

Το ποστ είναι δι-ιστολογικό αφιέρωμα και συμμετέχουν από όσο ξέρω οι

κόκκινη μπαλόνη, Βιβλιοθηκάριος, HappyHour, Τσαλαπετεινός, Silent, Krotkaya, Κουπέπκια, Ρενάτα, Riski, Antidrasex, Δύτης

σχετικότητα, μια Monopoly και τα πιόνια...

2011-03-26T21:11:00.004+02:00

Πρόσφατα είχα συνομιλία με έναν παλιό μου φίλο Πορτογάλο. Συνηθίζουμε να έχουμε πολιτικές συζητήσεις ή φιλοσοφικές γιατί συχνά ερχόμαστε σε αντιπαράθεση εξαιτίας των αντιδιαμετρικών απόψεων που έχουμε. Του εξηγούσα την κατάσταση στην Ελλάδα και πόσο άσχημη είναι. Ότι πολλοί άνθρωποι δεν έχουν λεφτά για τις στοιχειώδεις ανάγκες τους, πόσες οικογένειες ήταν χωρίς ρεύμα τα Χριστούγεννα. Μου απάντησε το εξής: είσαι σε μια από τις πιο πλούσιες χώρες της γης, στον αποκαλούμενο δυτικό κόσμο. Σκέφτεσαι πόσοι άνθρωποι στον πλανήτη δεν έχουν ούτε το ένα εκατοστό από όσα φαντάζεσαι; πόσοι αγωνιούν απλά και μόνο για το νερό τους;.

Ένιωσα ηλίθια. Το ομολογώ. Αλλά κατάλαβα τη σχετικότητα των πραγμάτων. Γιατί πολλά πράγματα τα θεωρούμε δεδομένα ενώ δεν είναι. Φαντάζομαι ότι είναι πιο δύσκολο να χάνεις κεκτημένα απ'ότι κάτι που δεν είχες ποτέ.

Κι όλα αυτά γιατί κάτι μας έχει ξεφύγει. Ζούμε σα να παίζουμε Monopoly, σε ένα ατέρμονο παιχνίδι αστικών συμβάσεων, καθημερινότητας σε μία καταναλωτική δίνη και διαλέγουμε μόνο το χρώμα που θα έχει το πιόνι μας - και που πάντα θα είναι ένα απλό πιόνι-

Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να αντιστραφούν οι ρόλοι. Επίσης δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να αλλάξει το τοπίο αν τα πιόνια μπορούσαν να ορίζουν το παιχνίδι. Για μένα το παιχνίδι αλλάζει μόνο από τις σχέσεις μεταξύ των παιχτών. Γιατί στο τέλος, ενώ όλα αλλάζουν, τίποτα δε μένει όρθιο, τουλάχιστον έχει ο ένας τον άλλο.

το screenshot από το λογαριασμό twitter του _Capitalism_

300 να φυλάνε τις δικές τους Θερμοπύλες...

2011-03-08T05:11:00.003+02:00

Έξω λυσσομανάει ο αέρας, στο κεφάλι μου μέσα γυρνάνε οι σκέψεις και με στοιχειώνουν. "Γιατί" περιφερόμενα γύρω από ένα τεράστιο "εγώ".

Μια φωνή με συνεφέρει: Παράτα τα προβλήματά σου. Εσύ τουλάχιστον είσαι μέσα σε ένα ζεστό δωμάτιο, κοντά στην οικογένειά σου. Μπορείς και σκέφτεσαι τι θα κάνεις την επόμενη μέρα. 300 άνθρωποι δίπλα σου δε μπορούν να το κάνουν αυτό. Δεν έχουν σπίτι, δεν έχουν οικογένεια και παλεύουν για το απλό δικαίωμα να μπορούν να ζουν ελεύθερα σε μια αφιλόξενη χώρα.

(poster credits to Οδυσσέας)

Εξαϋλωση

2011-03-02T07:58:00.004+02:00

Πώς γίνεται τη μια να είσαι... και την άλλη να μην είσαι. Να μην είσαι τίποτα παρά μια εικόνα στους νευρώνες του εγκεφάλου. Να μην υπάρχεις παρά μόνο σαν ανάμνηση. Σαν ανάμνηση και όχι σα σκέψη.

Ίσως ευχόσουν να εξαϋλωνόσουν. Θα ήταν ενδεχομένως πιο ανώδυνο. Θα γλίτωνες να σιχαθείς τον εαυτό σου και τους πάντες γύρω σου.

Αυτά σε κάποια άλλη διάσταση. Εκεί που δε χρειάζονται λόγια. Εδώ πάντα χρειάζονται λόγια, λόγια, λόγια.

Crossed fingers και ΦΟΥΠ *εξαϋλωση*

το μπλογκ είναι το καταφύγιο που μισούμε...

2011-02-27T05:47:00.006+02:00

Κι όμως δεν πεθαίνει, ανασυντίθεται από τις στάχτες του σα φοίνικας. Και είναι αυτό το καταφύγιο που μισώ, που βρίσκω τις ώρες τις μικρές και πιο δύσκολες. Δε με διώχνει και δε με βαριέται ποτέ, μπορώ να γράφω ο,τι ασυναρτησία θέλω. Για όσα έζησα και όσα δεν έζησα, για τις όμορφες στιγμές και τα λάθη, για όσα θα θυμάμαι.

Καμιά φορά ένα τραγούδι το έχεις ακούσει τόσες πολλές φορές που από κάποιο σημείο κι έπειτα δεν το ακούς. Μάλλον αυτό έπαθα. Παρόλα αυτά είναι πολύ ωραίο...

Προειδοποίηση... Το παρακάτω κείμενο είναι πολιτικό

2010-12-08T16:05:00.005+02:00

Είχα αποφασίσει ότι δε θα κατέβω στην πορεία για τη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Αυτό μέχρι που άκουσα τα πρωτοφανή μέτρα απαγόρευσης κυκλοφορίας και αποκλεισμού του κέντρου για ένα εικοσιτετράωρο. Τότε αποφάσισα ότι θα κατέβω γιατί κανείς δε μπορεί να απαγορεύσει μια διαδήλωση. Πολλώ δε μάλλον μια κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ η οποία όταν ακόμα ήταν αντιπολίτευση εξαπέλυε μύδρους κατά της βίας και της καταστολής της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Πολύ περισσότερο ο ΓΑΠ ο οποίος είχε βγει στο δρόμο με το κερί στο χέρι για να συμπαρασταθεί για τη δολοφονία ενός παιδιού. Και δεν το λέω πουλώντας φτηνή πολιτική κριτική, μιλάω ειλικρινά.

Τα γεγονότα:

Είμαι μέλος της Νεολαίας Συνασπισμού και blogger. Κανόνισα να κατέβω στην πορεία της 6/12/2010 με δύο φίλους blogger και μιας κι εκείνοι είναι ανένταχτοι, βρεθήκαμε στο μπλοκ της Νεολαίας. Φτάσαμε στις 16.00 στα Προπύλαια και σχεδόν εξωθηθήκαμε να ξεκινήσουμε την πορεία όταν άρχισαν να γίνονται επεισόδια πίσω μας και άρχισαν να μας σπρώχνουν. Το κλίμα ήταν ήδη ασφυκτικό, είχαν πέσει δακρυγόνα. Δεξιά μας μια διμοιρία είχε ακινητοποιήσει ένα παιδί. Είχαμε κάνει αλυσίδες. Κάποιος πιο μπροστά φορούσε κουκούλα και έπειτα από επισήμανση την έβγαλε. Τα ΜΑΤ δίπλα περνούσαν σύροντας τα γκλοπ στα ρολά των καταστημάτων. Στρίψαμε στην Αιόλου, εκεί βρήκαμε έναν άνθρωπο πεσμένο στο πεζοδρόμιο με αίματα στο κεφάλι. Η πορεία συνεχίστηκε σχεδόν ομαλά, με τα ΜΑΤ να μας ακολουθούν κατά πόδας. Στο Σύνταγμα έπεσαν χημικά αλλά συνεχίσαμε. Μέχρι που φτάσαμε στο Πανεπιστήμιο, εκεί δεχθήκαμε τόνους -ληγμένων κατά πάσα πιθανότητα- χημικών. Δε γινότανε να αναπνεύσουμε. Προσωπικά δεν είχα ούτε καν μαντήλι να καλύψω τη μύτη μου, ούτε μαλόξ, τίποτα. Ο ένας φίλος είχε μαντήλι, κι ο άλλος μια μικρή αντιασφυξιογόνο μάσκα. Στρίψαμε στην Ιπποκράτους και μπορέσαμε να επιτέλους να αναπνεύσουμε. Αποφασίσαμε να πάμε προς ένα φιλικό σπίτι, η ώρα ήταν 18.00. Αρχίσαμε να κατεβαίνουμε την Ακαδημίας για να βρεθούμε Χαλκοκονδύλη και να πάρουμε(;) το λεωφορείο.

Στη Ζωοδόχου Πηγής είδαμε μέρος της πορείας να ανεβαίνει προς Εξάρχεια, μαζί και το μπλοκ της Νεολαίας. Μια διμοιρία ΜΑΤ προσπάθησε να διακόψει την άνοδο χωρίς κανένα προφανή λόγο. Πράγματι, διέκοψε την πορεία περνώντας από μέσα με γκλοπ προτεταμένα και στάθηκε από την άλλη πλευρά κοιτώντας τους διαδηλωτές και να χτυπώντας τις ασπίδες με τα γκλοπ, προκλητικά (λες και καταφέρανε να κάνουν κάτι, με σκοπό μάλλον να εξωθήσουν κάποιον στο σημείο να προχωρήσει σε ακραία συμπεριφορά και να βρουν αφορμή). Παρόλα αυτά δεν έγινε τίποτα, άδικος κόπος, τζάμπα η τζάμπα μαγκιά.

Αποφασισμένοι να συνεχίσουμε προς Χαλκοκονδύλη, κατηφορίσαμε την Ακαδημίας. Παντού σταθμευμένες μηχανές με αστυνομικούς ΔΙΑΣ και Δέλτα. Στην Κάνιγγος μια μεγάλη ομάδα ατόμων 25-30 άτομα βρισκόταν στη μέση του δρόμου. Ήταν ένα πλήθος με καλυμμένα τα πρόσωπα ως επί το πλείστον μαζί μια κοπέλα με περίεργο dress code. Φωνάξανε προς τους αστυνομικούς. Η αρχική εντύπωση ότι τους προκαλούν μου έφυγε όταν άρχισαν να δείχνουν όλοι μαζί προς μία κατεύθυνση και αρκετοί αστυνομικοί τους προσπέρασαν οδεύοντας εποχούμενοι προς την κατεύθυνση που έδειξαν. Και οι τρεις κοντοσταθήκαμε αναγνωρίζοντας ότι πρόκειται για ασφαλίτες. Έβγαλα το κινητό και τράβηξα δύο φωτογραφίες (πολύ κακής ποιότητας ομολογουμένως) ενώ κι εκείνοι είχαν κοντοσταθεί έτοιμοι να μας ζητήσουν το λόγο. Αν μέχρι τότε είχα αμφιβολία για το αν πρόκειται για ασφαλίτες, τις ξεπέρασα εντελώς. Η ομάδα είχε πάρει το δρόμο για το Πολυτεχνείο μέσω της οδού Τζωρτζ.

Στη Γ’ Σεπτεμβρίου βλέπαμε να περνάει το μπλοκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και κάποιοι τελευταίοι από την πορεία τους οποίους στη συνέχεια άρχισαν να κυνηγούν με μηχανές και διαλύθηκαν στα γύρω στενά. Μερικοί διαδηλωτές σταμάτησαν στο αστυνομικό τμήμα Ομόνοιας(!), Γ’ Σεπτεμβρίου και Βερανζέρου. Λίγο πιο πάνω έπιασαν ένα παιδί. Είχαν μαζευτεί 3 περιπολικά και καμιά εικοσαριά μηχανές. Του φώναξα να μου πει το όνομά του για να μιλήσω με κάποιον στη νομική βοήθεια, αλλά δε μου απάντησε. Έβγαλα τη φωτογραφική, απροκάλυπτα πια, και φωτογράφισα. Πίσω μου δύο μεσήλικες άκουσα να λένε «πορεία έχουν πάλι οι αναρχικοί». Μάταια, μάλλον, προσπάθησα να τους εξηγήσω ότι είναι πορεία μνήμης και δεν ήμασταν μόνο αναρχικοί. Απέναντι ακριβώς είδαμε γνωστή δικηγόρο την οποία πλησιάσαμε να ρωτήσουμε αν μίλησε με το παιδί και η οποία μας απάντησε αρνητικά. Χώρισαν οι πορείες μας, η δικηγόρος πήρε το δρόμο προς τα Εξάρχεια.

Μπροστά στο αστυνομικό τμήμα Ομόνοιας, στη διασταύρωση με την Γ’ Σεπτεμβρίου βρισκόταν ένα αρκετά μεγάλο πλήθος ασφαλιτών. Αποφασίσαμε να πάμε να φωτογραφίσουμε. Μπήκαμε με τον ένα εκ των δύο στο κατάστημα το οποίο εξυπηρετούσε το αστυνομικό τμήμα και ήταν το μόνο ανοιχτό που βρήκαμε, για να πάρουμε νερό. Καθυστερήσαμε όσο μπορούσαμε. Βγαίνοντας έξω κοντοσταθήκαμε ίσως λίγο παραπάνω από όσο θα περνούσαμε απαρατήρητοι κι έπειτα από 15 δευτερόλεπτα ήρθε ένας αρχι-ασφαλίτης (απ’ ότι κατάλαβα από το hands free) και ζήτησε από το φίλο μου να του δείξει τις φωτογραφίες που έβγαζε. Το όργανο του είπε ότι θα του τις σβήσει επιτόπου και θα του κάνει και χάρη γιατί αλλιώς θα πάει μέσα, τον ψιλοέβρισε (άντε,τον χοντροέβρισε). Πετάχτηκε κι ένας από τους υπόλοιπους (οι οποίοι περισσότεροι δεν είχαν πάρει χαμπάρι γιατί μάλλον μιλούσανε για μπάλα ή για καμιά πέτρα που πέταξαν στην πορεία) και του είπε σε άπταιστα ελληνικά «ρε! γιατί με φωτογραφίζεις; Εγώ σε φωτογραφίζω;». Σχεδόν δεν κατάλαβα για πότε τον πήραν και για πότε τον φόρτωσαν στο βανάκι να τον πάνε στη ΓΑΔΑ

Οι σκέψεις μου

Δε μου πέρασε καν από το μυαλό να μιλήσω γιατί θεώρησα ότι δεν υπάρχει λόγος να υπερασπιστώ το φίλο μου ενώ ΔΕΝ έχει κάνει κάτι παράνομο. Φοβήθηκα ότι αν παρέμβω θα δημιουργήσω πρόβλημα ενώ δεν υπήρχε. Από ότι φάνηκε όμως δε χρειάζεται να υπάρχει πρόβλημα για να μαζέψουν κάποιον. Ο μοναδικός μου φόβος από εκεί κι έπειτα ήταν να μην του φορτώσουν κάτι άλλο. Ο, τιδήποτε, για την αντιασφυξιογόνο μάσκα, δεν ξέρω.

Πώς μπορούν να σου δημιουργήσουν πρόβλημα για να σου κάμψουν το ηθικό; Μήπως και φοβηθείς και την επόμενη φορά δε φωτογραφήσεις, δεν κατέβεις στην πορεία ή δεν πας στα Εξάρχεια. Η δημοσιογραφία πολιτών και η παρατήρηση δεν απαγορεύεται, δεν απαγορεύεται να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά. Καλύπτουμε δημοσιογραφικά μια πορεία που τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης είτε δε θέλουν είτε αδιαφορούν να καλύψουν. Αρέσκονται να μεταδίδουν με τις ώρες τρομολαγνικά ρεπορτάζ της Σέχτας Επαναστατών αδιαφορώντας για την τρομοκρατία που η Κυβέρνηση έχει εγκαθιδρύσει με το Μνημόνιο. Για την τρομοκρατία της καθημερινότητας που σου κόβει τα όνειρα, σου διαλύει κάθε ελπίδα. Δείξε μου Πρετεντέρη, Σόμπολε για τους χιλιάδες απολυμένους και την τρομοκρατία των τραπεζών με την ίδια θέρμη που λες για την κούπα του τρομοκράτη της Σέχτας! Δείξε το γουρουνόμορφο εκείνο δημόσιο υπάλληλο που απειλεί νέα παιδιά ότι θα είναι οι νέοι Γρηγορόπουλοι! Δείξε μου τον κάθε άνθρωπο που βγαίνει στο δρόμο για να διαμαρτυρηθεί γιατί του αφαιρούν τα κεκτημένα του… Μη μου δείχνεις τη σαπίλα σου…

Δημόσιους υπαλλήλους φωτογραφίζαμε -χωρίς διακριτικά κιόλας. Δημόσιοι υπάλληλοι που, αν θέλετε, τους πληρώνουμε όλοι μας και έχουμε το δικαίωμα να ελέγχουμε τα τι κάνουν. Προχθές προσήχθησαν κοντά 90 άτομα, πόσοι από αυτούς τελικά είχαν κάνει κάτι για το οποίο έπρεπε βάσει νόμου να προσαχθούν; Σας θυμίζω «κύριοι» ότι δεν είμαστε σε πόλεμο για να χρησιμοποιείτε τέτοια βια… ή μήπως τελικά είμαστε;

Το ιδανικό για σας θα ήταν να μην έχει κανείς πολιτική σκέψη. Να δέχονται αμάσητα ο,τι σκουπίδια πλασάρετε. Δυστυχώς για σας, δεν είναι έτσι.

Η εικόνα του Οδυσσέα από εδώ

πάλι ή πάντα εδώ....

2010-11-20T01:40:00.005+02:00

Είναι εκεί που τρέχεις όταν θες να απομονωθείς κι είναι οι ώρες που νιώθεις πιο μόνη. Γιατί δεν έχεις κανέναν να ακούσεις και κανέναν να ακουστείς. Μόνο δυο πλήκτρα στα ακροδάχτυλά σου και τον ήχο του πληκτρολογίου. Είναι η ψηλάφηση του εαυτού σου που σε τρομάζει ακόμα πιο πολύ, σα να μην τον ήξερες ποτέ αυτό τον εαυτό, να τον γνωρίζεις για πρώτη φορά.

Ξανά εδώ, δεν ξέρω για πόσο...

μια αγάπη για το καλοκαίρι...

2010-08-29T20:25:00.003+03:00

καλοκαίρι...

2010-08-21T04:27:00.008+03:00

με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι....

το νυχτολούλουδο βάζει τα καλά του για το βραδινό περίπατο κι εσύ αναζητάς το αεράκι που πεισματικά δε λέει να έρθει. Ο καφές παραγεμισμένος με παγάκια και μια χαρτοπετσέτα για να σκουπίζεις τους χυμούς των φρούτων που τρως λαίμαργα κάνοντας περίεργους ήχους. Πράγματα που πρώτη φορά έχεις το χρόνο να παρατηρήσεις και σκέφτεσαι πόσο ωραία είναι. Όπως ότι η ζέστη έχει μυρωδιά. Και ήχο. Είναι εκείνη η αψάδα με μια ιδέα θυμάρι και φρύγανο, χρωματισμένη με βόμβους από σκασμένα τζιτζίκια.

Ο καταιγισμός της τηλεοπτικής αρχιτεκτονικής...

2010-07-13T00:49:00.005+03:00

Τον τελευταίο καιρό είναι πολύ του συρμού οι τηλεοπτικές εκπομπές «αρχιτεκτονικής» που υπόσχονται την ανακατασκευή των σπιτιών.

Η αρχή έγινε στο εξωτερικό και όπως ήταν αναμενόμενο, ξεπήδησαν κλώνοι και στην Ελλάδα. Εδώ βέβαια σκόνταψαν σε μερικά εμπόδια. Η πολεοδομική νομοθεσία, το μεγάλο κόστος κατασκευής και η χρονοβόρα διαδικασία περιόρισαν τις εκπομπές σε εύρος μερικών δωματίων ή στην επισκευή κάποιου ήδη υπάρχοντος κτιριακού κελύφους.

Οι οικογένειες που επιλέγονται δε μπορούν να επισκευάσουν ή να επιπλώσουν μόνες τους το σπίτι που ζουν. Πολύ σωστά υπάρχει αυτό το κριτήριο γιατί υπάρχει και η ανθρώπινη διάσταση. Αυτό απέχει πολύ όμως από το να καταντά η εκπομπή σε φτηνό ριάλιτυ όπως τείνει να γίνει.

Ο σχεδιασμός ενός σπιτιού οφείλει να είναι προϊόν διαβούλευσης μεταξύ σχεδιαστή και χρήστη. Ο σχεδιαστής παρεμβαίνει δημιουργώντας τις χωρικές ποιότητες εκείνες που ο χρήστης τελικά θα μετατρέψει σε ένα οικείο περιβάλλον για να στεγάσει τη ζωή του. Σε αυτές τις εκπομπές βλέπουμε τι γίνεται όταν ένας σχεδιαστής καλείται να σχεδιάσει κρίνοντας περισσότερο από το τι θα άρεσε στο χρήστη παρά το τι πραγματικά του αρέσει, πολύ απλά γιατί ο χρήστης βρίσκεται κάπου αλλού. Η αρχιτεκτονική που παρουσιάζεται είναι ένα διαφημιστικό προϊόν βιτρίνας το οποίο βασίζεται σε χορηγούς οι οποίοι ουσιαστικά εξοπλίζουν το χώρο. Ενώ η αρχιτεκτονική οφείλει να είναι ανθρωποκεντρική, σε αυτές τις εκπομπές γίνεται ο ενδιάμεσος καταναλωτικού προϊόντος.

Έτσι σε αυτές τις εκπομπές βλέπουμε χώρους- φιγουρίνια από περιοδικά που παραπέμπουν σε χώρο κάθε άλλο παρά κατοικία. Με εξοπλισμό που πολύ συχνά είναι δύσκολο να συντηρηθεί ή να λειτουργήσει ως έχει. Είναι άραγε η ματαιότητα του σχεδιαστή που πληρώνεται, του χρήστη που ζητάει βοήθεια ή του διαφημιζόμενου χορηγού;

Τελικά τι είναι αυτό που προβάλλεται; Προβάλλεται ο πόνος μιας οικογένειας και εν τέλει ένα σπίτι για κατάλογο επίπλων και διακοσμητικών. Είναι αυτό Αρχιτεκτονική ή είναι ένα κακέκτυπο αυτής για τις ανάγκες της τηλεοπτικής παραγωγής; Είναι τελικά και η Αρχιτεκτονική ένα αναλώσιμο προϊόν προς κατανάλωση;

παράλληλη ανάρτηση στο P&I, περάστε μια βόλτα κι από κει...

Πάγκαλος

2010-07-12T13:39:00.003+03:00

Ο τίτλος που μου ήρθε πρώτος στο νου ήταν "κλέφτης ή πραγματικότητα"... αλλά το απέφυγα. Γιατί το μπλογκ αυτό αρνείται πεισματικά να ασχοληθεί με την πραγματικότητα ως έχει.

παρακολουθείτε την ημέρα του Πάγκαλου από εδώ που υπάρχει ο πλήρης κατάλογος με μπλογκ που συμμετέχουν

ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΑΓΏΝΩΝ ΜΑΣ! ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ! ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΘΩΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

2010-05-10T02:33:00.003+03:00

Η 5η Μαϊου θα μείνει στην ιστορία, αφ’ ενός ως η μέρα μιας απ’ τις μεγαλύτερες και πιο οργισμένες απεργιακές διαδηλώσεις της Μεταπολίτευσης, και, αφ’ετέρου, ως η μέρα που ο εμπρησμός μιας τράπεζας κόστισε τη ζωή τριών αθώων ανθρώπων.

Βρεθήκαμε στη διαδήλωση της 5ης Μαϊου και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να φύγει το ΔΝΤ και να αποσυρθούν τα αντικοινωνικά μέτρα της κυβέρνσης. Όμως δεν έχουμε και δεν θέλουμε να έχουμε καμία απολύτως σχέση με τους αυτουργούς αυτής της δολοφονικής ενέργειας. Και για όσους έχουν στοιχειώδεις γνώσεις, ούτε αυτοί θέλουν να έχουν σχέση με το μαζικό και οργανωμένο κίνημα, το οποίο πολλές φορές έχει πέσει θύμα της φυσικής βίας και εξουσιομανίας τους.

Όχι στο όνομά μας!

Γνωρίζουμε καλά ότι η κυβέρνηση, οι υποστηρικτές της (από τα ΜΜΕ ως την ακροδεξιά), καθώς και ανερχόμενοι επιχειρηματίες-Σωτήρες, όπως ο ιδιοκτήτης της τράπεζας, σκέφτονται πιο ψυχρά από εμάς: αυτό αποδεικνύουν οι δηλώσεις τους, με τις οποίες προσπάθησαν να ενοχοποιήσουν τους 250.000 διαδηλωτές ως περίπου συναυτουργούς.
Γνωρίζουμε ότι η διεύθυνση της τράπεζας φέρει ευθύνες για το θάνατο των τριών εργαζομένων, τόσο γιατί τους υποχρέωσε να δουλεύουν την ημέρα της απεργίας, όσο και γιατί δεν φρόντισε, όπως καταγγέλλουν συνάδελφοί τους, για τα στοιχειώδη μέτρα πυρασφάλειας.
Γνωρίζουμε ότι η δολοφονική ενέργεια που κόστισε τη ζωή τριών ανθρώπων, θα χρησιμοποιηθεί για να νομιμοποιηθούν μέσα στην κοινωνία τα πιο αντικοινωνικά μέτρα που λήφθηκαν ποτέ από ελληνική κυβέρνηση μετά το 1974.
Τίποτα, όμως, απ’όλα τα παραπάνω δεν αρκεί για να μετριάσει τη θλίψη μας για την απώλεια και την οργή μας για τη δολοφονική ενέργεια εναντίον των τριών εργαζόμενων. Δεν μπορεί να υπάρξει μια καλύτερη κοινωνία, ούτε με τυφλές εγκληματικές ενέργειες, ούτε αν αυτοί που αγωνίζονται δεν έχουν χώρο και χρόνο να πενθούν στο όνομα του αγώνα.
Την Τρίτη 11 Μαϊου, στις 7μμ, ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα των πρωτοβάθμιων σωμματείων. Συγκεντρωνόμαστε στο σημείο της δολοφονίας για να διαμαρτυρηθούμε για το χαμό των τριών συμπολιτών μας. Ας είμαστε όλες και όλοι εκεί μ’ένα κερί, με ένα πλακάτ ή ένα πανώ ή απλώς με τη θλίψη και το θυμό μας. Στη συνέχεια πορευόμαστε προς την Βουλή. Ο αγώνας συνεχίζεται!

Πρωτοβουλία bloggers «Όχι στο όνομα των αγώνων μας – Όχι στο όνομά μας»

οι αληθινοι δολοφόνοι των ψυχών...

2010-05-06T02:08:00.005+03:00

Οι δολοφονίες τριών ανθρώπων είναι το θλιβερό γεγονός που επισκίασε μια πορεία κατά γενική ομολογία μαζική. Οι υπεύθυνοι αυτής της τραγωδίας είναι πολλοί. Ενεργητικοί υπαίτιοι είναι οι καταστροφείς που ρίξανε τη βόμβα μολότοφ για να κάψουν μια τράπεζα, χωρίς ίσως να ξέρουν ότι έτσι απειλούν τις ζωές συνανθρώπων τους, ίσως και ξέροντας αλλά αδιαφορώντας για "απεργοσπάστες". Αυτό δεν είμαι σε θέση να το ξέρω. Οι παθητικοί υπεύθυνοι είναι όσοι αμεσα ή έμμεσα ανάγκασαν τους εργαζόμενους να δουλέψουν σήμερα με την απειλή της απόλυσης, σε έναν κτίριο-στόχο, με κίνδυνο της σωματικής τους ακεραιότητας. Όσοι δέχτηκαν τη λειτουργία ενός κτιρίου που δεν πληροί τις προδιαγραφές ως τράπεζα.
Οι νεκροί δεν είναι τρεις. Οι νεκροί υπολογίζονται σε πιο πολλούς αν προσθέσουμε όσους αυτοκτόνησαν αυτές τις μέρες υπο το βάρος των χρεών τους, όσους αρρώστησαν από τα οικονομικά βάρη. Και αν προσθέσουμε τις ζωές που καταστράφηκαν ή αναμένεται να καταστραφούν από τις απολύσεις των επόμενων ημερών. Μιλάμε τότε για εκτελεστικό απόσπασμα ψυχών.
Μπροστά μας έχουμε μίσος ταξικό και ταξική αδιαφορία εκατέρωθεν και προβλέπονται πολύ δύσκολες μέρες.

εν δυναμει μεταναστης...

2010-05-01T04:03:00.007+03:00

Οι πατεράδες και οι εργατοπατεράδες μας προσπαθούν να μας πείσουν ότι εμείς πρέπει να πληρώσουμε για τη ζωή που έζησαν με δανεικά, για τις ζωές που κατέστρεψαν προκαταβολικά. Για τους αγώνες που εξαγόρασαν με σάπιες κοιλιές και εξοχικά μες στη θάλασσα.

Δε νιώθεις κάτι τέτοιες στιγμές ότι η ζωή σου δε σου ανήκει; ότι η παραγωγικότητά σου καλύπτει τη μη παραγωγικότητα πέντε άλλων; ότι ακόμα κι αν δεν έχεις τίποτα να δώσεις θα πάρουν το αντίτιμο σε αίμα;

Δεν είναι παραίτηση, είναι αξιοπρέπεια να μη θες να ζεις έτσι.

Θέλω να έχω όνειρα! Θέλω να ζω!

Αρχιτεκτονικη;

2010-04-24T02:05:00.002+03:00

(το παρακάτω κείμενο είναι η συνδρομή μου στο καινούριο site people and ideas το οποίο άρχισε τη λειτουργία του μέσα στο μήνα. Σας προτείνω να περάσετε μια βόλτα)

Για πολλούς ανθρώπους είναι ακόμα συγκεχυμένο τι είναι αρχιτεκτονική ή ποιος είναι ο ρόλος του αρχιτέκτονα. Η αρχιτεκτονική είναι η τέχνη που παράγει χώρο, χώρο όχι απαραίτητα να μένεις αλλά χώρο να κινείσαι, να στέκεσαι, να απολαμβάνεις, να σκέφτεσαι να ερωτεύεσαι, να ζεις. Ο ρόλος του αρχιτέκτονα λοιπόν είναι να σχεδιάζει το χώρο που θα δεχθεί τις κινήσεις, τις στάσεις, τις απολαύσεις, τις σκέψεις, τους έρωτες, τις ζωές των ανθρώπων.

Οι άνθρωποι βλέπουν την αρχιτεκτονική ως την ενσάρκωση των ονείρων τους . Πολλές φορές απευθύνονται σε έναν αρχιτέκτονα για να φτιάξουν το σπίτι των σύμφωνα με τις ανάγκες του τρόπου ζωής τους. Βλέπουν σε ένα σπίτι τις αναμνήσεις που έχουν από την παιδική τους ηλικία ή ακόμα ζητούν τον χώρο για να οικοδομήσουν μαζί με αυτό το δικό τους κύρος. Είναι με έναν τρόπο η αρχιτεκτονική μια ιδεαλιστική απεικόνιση του Εγώ μας. Για μερικούς η αρχιτεκτονική παράγει δοχεία ζωής, μικρά ή μεγάλα, για άτομα, οικογένειες ή ομάδες. Είναι η στέγη για μικρές καθημερινές ιστορίες που γίνονται ιστορίες ζωής.

Ο ρόλος του Αρχιτέκτονα είναι αρχικά με ψυχαναλυτικό τρόπο να κάνει μια τομή της ψυχοσύνθεσης του ανθρώπου που έχει απέναντί του και να καταλάβει τις καταβολές του και τις επιθυμίες του. Όταν αρχίσει να σχεδιάζει, αυτό δεν είναι μόνο σε δύο διαστάσεις, σε μήκος και σε πλάτος. Ο σχεδιασμός έχει πολλές διαστάσεις: το μήκος, το πλάτος, το ύψος, το φώς. Ο αρχιτέκτων δεν είναι μηχανή που παράγει εφόσον του δοθούν οι σωστές παράμετροι, βάζει και ένα κομμάτι του εαυτού του μέσα στον χώρο. Και αυτό κάνει τη διαφορά. Το τελικό προϊόν, ένα οιονεί χρηστικό έργο τέχνης είναι μια αρμονική σύνθεση επιθυμίας και τεχνογνωσίας…. ή έτσι πρέπει να είναι και όχι κάτι λιγότερο.

Για να πειστείτε ας φέρουμε στο νου μας ένα παράδειγμα προς αποφυγή, πολύ κοντινό. Το 70% του αρχιτεκτονικού έργου στην Ελλάδα ΔΕΝ παράγεται από αρχιτέκτονες. Για αυτό το λόγο δεν πρέπει να απορούμε γιατί είναι τόσο άσχημες οι πόλεις μας, έχουν πέσει σε χέρια ανθρώπων που δε βλέπουν το χώρο σα δοχείο ζωής αλλά σα κονσέρβα για να στοιβάξουν τις προκάτ ζωές μας. Στη Ελλάδα η οικοδομή είναι ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της οικονομίας. Στηρίζεται βέβαια περισσότερο στην ποσότητα παραγωγής και όχι στην ποιότητα. Έτσι, βλέπουμε άχαρα κτίρια, χωρίς καμία χωρική ποιότητα, με μόνη λειτουργική πρόθεση να στεγάσουν όσο το δυνατό περισσότερο κόσμο χωρίς πολλά έξοδα. Το τελικό αποτέλεσμα βέβαια είναι εις βάρος όλου του κοινωνικού συνόλου. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν επενδύσεις ή χρήματα για να παραχθεί μεγάλη αρχιτεκτονική. Μύθος. Η αρχιτεκτονική δε συμβαδίζει κατ’ ανάγκη με μεγάλο προϋπολογισμό. Το ωραίο δεν είναι το ακριβό όπως συμβαίνει και με το αντίστροφο.

Η Αρχιτεκτονική είναι μια μορφή τέχνης που δε μπορούμε να απομονώσουμε από τη ζωή μας. Όσο κι αν δεν πηγαίνουμε σε μουσεία ή σε αίθουσες τέχνης, ζούμε κάτω από μία στέγη, μέσα σε τέσσερις τοίχους.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία για εισαγωγή στην αρχιτεκτονική: Η αρχιτεκτονική της Ευτυχίας του Alain de Botton

περί της ομορφιάς των κτιρίων...

2010-02-10T02:07:00.003+02:00

τα λόγια του Αλαίν Ντε Μποττόν από την Αρχιτεκτονική της Ευτυχίας: "Άρα ο να περιγράψεις ένα κτίριο ως όμορφο σημαίνει κάτι παραπάνω από μια αισθητική συμπάθεια, υπονοεί μια έλξη προς το τρόπο ζωής που προωθεί η συγκεκριμένη κατασκευή μέσα από τη στέγη, τα πόμολα, τα πλαίσια των παραθύρων, τις σκάλες και την επίπλωσή του. Ένα αίσθημα ομορφιάς αποτελεί σημάδι ότι έχουμε καταφέρει να αρθρώσουμε υλιστικά ορισμένες από τις ιδέες μας περί καλής ζωής.

Δική μου παρατήρηση: η αστική πολυκατοικία άρα βρίσκει το μέσο όρο και τον καλύπτει με ένα "πολυτελής κατασκευή"...ματαιότητα ή κάτι άλλο;

Αόρατη...

2010-02-02T23:27:00.004+02:00

Δουλεύω από τότε που ήμουν στη σχολή. Δεν ξέρω αν μου έκανε καλό ή κακό αλλά μάλλον με κρατούσε πάντα προσγειωμένη στην πραγματικότητα. Αρχικά δουλευα για την πλάκα μου. Και μετά όμως μάλλον για πλάκα δούλευα...όχι τη δική μου. Τελειόφοιτη δούλευα για 5 ευρώ την ώρα. Ούτε ανειδίκευτο προσωπικό δεν παίρνει τόσα. Δε μπορούσα να πω όμως και τίποτα γιατί και συνάδελφοί μου τόσα έπαιρναν. Άλλαξα γραφείο, βρήκα κάτι που μου άρεσε και ο μισθός μου έφτασε τα 8 ευρώ την ώρα. Χωρίς να κόβω δελτίο παροχής γιατί ο εργοδότης μου δε δεχόταν να πληρώνει την εφορεία και πλήρωνα μόνη μου το ΤΣΜΕΔΕ. Από πέρυσι το ωράριό μου έχει υποστεί περικοπές. Και αποφάσισα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Άνοιξα το δικό μου γραφείο, παράλληλα με την απασχόληση μου τρεις φορές την εβδομάδα στο γραφείο που δούλευα. Μπήκα στα βαθιά. Σήμερα σαν την επιβεβαίωση ενός προαναγγελθέντος θανάτου ο εργοδότης μου μου ανακοίνωσε ότι το γραφείο θα κλείσει επ' αόριστον.

Όλο αυτό τον καιρό αν δεν ήμουν αόρατη...τι ήμουν; Δεν ήμουν πουθενά, από πουθενά εξαρτημένη. Δεν ήμουν παρά για μένα μόνο. Κι ίσως ένα περιττό έξοδο για ένα αρχιτεκτονικό γραφείο.

Κι αυτό δεν αξίζει σε κανέναν...

crazy_croud...

2010-01-29T21:47:00.005+02:00

Τείνω να πιστεύω ότι οι άνθρωποι τρελαίνονται όσο περνάει ο καιρός. Κι αυτό είναι συμπέρασμα παρατήρησης αρκετά μεγάλου χρονικού διαστήματος.

Διακατέχεται αυτός ο κόσμος μόνο από τον πόθο για χρήμα και για σάρκα. Στάσου άνθρωπε, σκέψου για λίγο την ψυχή σου, βάλε μπρος το μυαλό σου. Ανάθεμά σε. Η ζωή σου είναι να την ζεις, δεν είναι να την ξεπουλάς για λιγότερο από ένα όνειρο.

Σκέψου, ανάθεμά σε...ζήσε

(στο σημείο αυτό θα μπορούσα να παραθέσω μέρος της μεγάλης συλλογής ιστοριών που έχω από τα μέσα μαζικής μεταφοράς...μπορεί και να το κάνω σε καινούρια θεματική ενότητα)

μου είχαν κάποτε πει...

2010-01-13T03:35:00.000+02:00

ότι αν κάποιος δεν έχει να πει κάτι καλύτερα να σωπαίνει

και φαίνεται ότι το τηρώ κατά γράμμα

βγαίνοντας για λίγο από τη χώρα του ποτέ ποτέ...

2009-12-06T05:20:00.005+02:00

Στη χώρα του ποτέ ποτέ δεν υπάρχουν αστυνομικοί. Πιθανόν και να είναι η μοναδική χώρα που δεν έχει αστυνομία. Αλλά δεν έχει και την αρχή την οποία "προστατεύει" η αστυνομία. Όλες οι άλλες χώρες δεν είναι τόσο ευλογημένες. Μαζί με τους αστυνομικούς και τις θεσμικές αρχές έρχεται και η "επιβολή" του νόμου: υπερβολική, παράλογη προς ανθρώπους που αμφισβητούν. Η αμφιβολία όμως και η αμφισβήτηση είναι η γενεσιουργός αιτία του πολιτισμού μας. Χμ...αν μπορούμε να αποκαλέσουμε αυτό που ζούμε πολιτισμό...

Τρόμος. Εκφοβισμός. Τα μέσα της σημερινής επιχειρηματολογίας του κράτους δικαίου μας. Ποιο δίκαιο και ποιο κράτος; Ξέρεις κάτι; Υποψιάζομαι ότι αύριο θα χρειάζομαι άδεια και για να αναπνέω ακόμα. Το γεγονός ότι υπάρχω και σκέφτομαι είναι ικανό να με στοχοποιήσει.

Τα μηνίγγια μου πάλλονται. Δεν νιώθω απλά αδικημένη, νιώθω ποδοπατημένη. Αλλά είμαι ελεύθερη. Ελεύθερη να διαφωνώ, ελεύθερη και να το λέω. Ζήσε με αυτό. Και παράτα με

κι όμως...

2009-11-30T03:18:00.002+02:00

....είμαι ακόμα εδώ, μάλλον περισσότερο απούσα από ποτέ, με πολλά στο νου, με πολλά στα σκαριά, με τίποτα στην τσέπη... Συνεχίζω να παλεύω με την καθημερινότητα (μη ρωτήσετε ποιος κερδίζει)

Ο σημερινός αρχιτέκτων (-ναι ναι δε νομίζω ότι είμαι μόνη μου σε αυτό) έχει με πολλά να παλέψει. Η εργασιακή ανασφάλεια. Θα πει ότι όσο καιρό θα δουλεύουμε με μπλοκάκι κανείς δε θα υπολογίζει την εργασιακή μας σχέση. "Ξερεις...δε θέλω να πληρώνω στην εφορία, μη μου κόψεις δελτίο" ή με άλλα λόγια "ή πληρώνεσαι μαύρα ή καθόλου, διάλεξε". Οκ... όρεξη είχα εγω να τα σπρώχνω στην εφορία. Εκεί όμως κολλάς αλλού. Αν δεν δείχνεις ένα στοιχειώδες εισόδημα δε μπορείς τίποτα να κάνεις, ένα μηχανάκι να πάρεις ρε αδελφέ!

Και παίρνεις μετά έξτρα δουλεια, εκτός γραφείου για να μπορέσεις να πληρώσεις μόνος σου την εφορία (γιατί στο γραφείο έγιναν περικοπές και τα λεφτα φτάνουν τσιμα τσιμα για το ΤΣΜΕΔΕ). Κι εκεί σου ζητάνε ό,τι μπορείς να φανταστείς: κυκλικά μπαλκόνια με τσαχπινιές, κολωνάκια και αγαλαματακια. Νιώθεις πως εκπορνευεις ό,τι έχεις μάθει, ότι βρίσκεσαι σε ένα κύκλωμα πνευματικής μαστρωπιας αλλα ξέρεις τι; πάλι καλα λες γιατι απο το τίποτα...κάτι είναι και αυτό. Γιατί ενώ δουλεύεις σαν ελευθερος επαγγελματίας η αλήθεια είναι ότι έχεις τον εργοδότη που έχει πάντα δίκιο: τον πελάτη σου. Κι ας σε πιάνουν καμιά φορά οι τύψεις ότι σε αυτό το χάλι γύρω σου κάπως έχεις συμβάλλει κι εσύ.

Σε μια χώρα που το 70% του αρχιτεκτονικού έργου ΔΕΝ παράγεται από αρχιτέκτονες και που ήδη έχει 6 αρχιτεκτονικές σχολές σου προκαλεί απορία που αποφασίστηκε να ανοίξουν άλλες 2 αρχιτεκτονικές σχολές . Τι θα κάνουμε όλοι; Όταν ήδη αρκετοί έχουμε πρόβλημα ευρέσεως εργασίας;

Αναγνώστη μου...δε θεωρώ ότι είμαι σπουδαία ή ότι κάνω κάτι σπουδαίο...απλά θέλω κάπου να τα πω γιατί τόσο καιρό έχω μπουχτίσει... συγγνώμη για την γκρίνια...

upcycle now!

2009-10-19T03:16:00.008+03:00

Η λογική της επανάχρησης υλικών έχει εισβάλει στη ζωή μας και είναι για καλό. Όταν το υλικό παύει να λειτουργεί για διάφορους λόγους, αναγεννάται για γίνει κάτι άλλο.

Αυτό που άλλοτε βλέπαμε λοιπόν σε πιο μόνιμες κατασκευές τώρα το βλέπουμε και σε "ευτελή" υλικά, αρκεί να βάζουμε τη φαντασία μας να δουλέψει.

Πρώτο παράδειγμα: οι τσάντες Freitag. Κατασκευάζονται από μουσαμάδες φορτηγών, ένα υλικό πολύ ανθεκτικό στη χρήση και το αποτέλεσμα είναι αισθητικά άρτιο. Ένα σημείο που κάνει τη διαφορά είναι ότι μπορεί κάποιος να σχεδιάσει μόνος του τη τσάντα που προτιμά, να διαλέξει το μοντέλο και να προσαρμόσει το μουσαμά της αρεσκείας του. Δοκιμάστε το.

Το κεντρικό κατάστημα της εταιρίας στη Ζυρίχη παρουσιάζει και αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον μιας και ακολουθώντας την ίδια λογική της επανάχρησης, κατασκευάζεται από container στιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο.

Για όσους δε θέλουν να πάνε πολύ μακριά, υπάρχει η εταιρία HOLO upcucled bags η οποία κατασκευάζει τσάντες από διαφημιστικούς μουσαμάδες. Στηρίζουμε τα εγχώρια προϊόντα και φροντίζουμε το περιβάλλον. (showroom Ασκληπιού 57 & Αραχώβης, τηλ.2103614889, ανοιχτά: Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 12.00 - 20.00, Τετάρτη 12.00-17.00 )

blog action day 2009

2009-10-15T17:04:00.005+03:00

Το φετινό θέμα της blog action day είναι της κλιματικής αλλαγής.

Ποιος φταίει για την κλιματική αλλαγή;
Αν σε αυτη την απάντηση απαντήσεις οποιονδήποτε άλλον πλην του εαυτού σου κάνεις ένα πολύ σοβαρό λάθος. Φταις ΚΑΙ εσύ. Για πολλούς λόγους.

Δεν υπάρχει πρωπατορικό αμάρτημα. Το λάθος μας είναι εδώ είναι τώρα. Κι αν δε λάβουμε μέτρα, δε μπορεί να μας σώσει κανείς.

προπαγάνδα...

2009-09-29T02:51:00.006+03:00

Προπαγάνδα εν όψει εκλογών λοιπόν...
Η προεκλογική περίοδος προσωπικά δε μου λέει τίποτα. Κανείς δεν πρόκειται να με πείσει για τίποτα ένα μήνα πριν τις εκλογές. Με πείθει καθημερινά με αγώνες στη βουλή και στους δρόμους, με τις επιλογές του, με τη γραμμή που ακολουθεί. Για αυτό το λόγο δεν είδα καμία από τις τηλεμαχίες, δε μπήκα καν στη διαδικασία.
Αυτός που σέβεται την ανθρώπινη ζωή και την βάζει πάνω από κάθε συμφέρον, αυτός που αντιμετωπίζει όλους τους ανθρώπους με τον ίδιον τρόπο ανεξαρτήτως ηλικίας, χρώματος, πεποιθήσεων, αυτός που με κάνει να δω τη ζωή με μία δόση αισιοδοξίας, που δε θα εκμεταλλευτεί το φόβο μου ή την ανασφάλειά μου, αυτός αξίζει την ψήφο μου.
Και εύχομαι όλοι οι άνθρωποι να σκέφτονταν έτσι και όχι σύμφωνα με πελατειακά μικροπολιτικά συμφέροντα. Αν στο μυαλό τους είχαν έναν καλύτερο κόσμο,τότε μπορεί όντως να άλλαζε. Μια ιδέα είναι και αυτή.

Κατά βάθος όλοι οι άνθρωποι είμαστε το ίδιο.

η απάντηση στη βαρβαρότητα...

2009-09-08T12:39:00.003+03:00

Φλάτζας

ή βαρβαρότητα;

οικοπεδοφάγοι vs "τρομοκρατών": 1-0

2009-08-29T14:50:00.004+03:00

Λοιπόν, δεν έχει μείνει ίχνος πρασίνου στην ελληνική πρωτεύουσα, μόνο λίγο εκεί στον εθνικό κήπο και τη γειτονιά των προέδρων. Δεν έχει μείνει ίχνος πρασίνου γιατί δεν υπάρχει καμία νομοθετημένη προστασία των δασών, κάθε σπιθαμή πρασίνου υπολογίζεται εν δυνάμει οικόπεδο προς πώληση. Κι ενώ δεν υπολογίζεται η υποβάθμιση της ποιοτητας ζωης 4 εκ. κατοικων του λεκανοπεδίου, αλόγιστες σπατάλες προγραμματίζονται για να προστατέψουν τους καταστηματάρχες και τις τράπεζες με τα εξοπλιστικά προγράμματα της αστυνομίας και της ΕΥΠ. (είδηση από εδώ) 3000 άτομα θα παρακολουθούνται στενά από τον υπερκοριό που προκειται να αγοραστεί. Αυτά τα άτομα με ποια κριτηρια θα διαλεχτούν... αγνωστο ακόμα.

Παρόλο που κάθε είδους Οργουελική μέθοδο με βρίσκει κάθετα αντίθετη, αν θέλετε να παρακολουθήσετε κάποιον, παρακολουθείστε μεσίτες, οικοπεδοφάγους, εγκληματίες δασάρχες και κομπιναδόρους πολιτικούς που πουλάνε σε οικόπεδα τις ζωές μας και το οξυγόνο μας. Αν θέλετε να εξοπλίσετε κάτι, εξοπλίστε την πυροσβεστική, που ο στόλος της είναι ο ίδιος από τη δεκαετία του 70. Εκπαιδεύστε τους στρατιώτες ειρήνης στην κατάσβεση ή έστω αξιοποιήστε ένα ανθρώπινο δυναμικό που έχετε και χάνει χρόνο από τη ζωή του σε κάτι χρήσιμο.

Σταματήστε πια να παίζετε παιχνίδια με τη νοημοσύνη μας, εις βάρος της ζωής μας.

Έκκληση για κοινή δράση blogers και ενεργών πολιτών για τις πυρκαγιές της Αττικής

2009-08-26T00:51:00.001+03:00

Αντιγράφω από το μπλογκ http://dosepasa.wordpress.com/

Η Πρωτοβουλία για την Αντι-συστημική Αριστερά κάνει δημόσια έκκληση για κοινή δράση και συντονισμό των bloggers και των ενεργών πολιτών όπου με κάθε τρόπο (SMS, τηλέφωνα κλπ) να μεταδώσουν το ακόλουθο μήνυμα:

Καλούμε όλους τους ενεργούς πολίτες και κάθε συλλογικότητα σε ανοιχτή δημόσια διαμαρτυρία την Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009, στις 7.00μμ στην Πλατεία Συντάγματος όπου:
1. Θα κατατεθούν στο προεδρείο της καμένα δέντρα στην Βουλή σαν απάντηση της φύσης και των ενεργών πολιτών στις πολιτικές που τα έκαψαν
2. Όλα τα καμένα τουλάχιστον των τελευταίων 10 ετών θα απαιτηθεί να κυρήσσονται αυτόματα αναδασωτέα στην πράξη και
3. Αν βρεθούν κτίσματα σε δασικές ή αναδασωτέες εκτάσεις να καταδικάζονται για κακουργήματα οι ιδιοκτήτες του κτίσματος, ο εργολάβος και οι υπεύθυνοι που έδωσαν άδειες ( Πολεοδομία, ΔΕΗ ) και να τους επιδικάζονται και τα έξοδα κατεδάφισης του.”

εικόνες καλοκαιριού...με μπουρκίνι...

2009-08-14T05:02:00.011+03:00

Την δεκαετία του 60 το μπικίνι τάραξε τα νερά του λεγόμενου δυτικού κόσμου. Το μπουρκίνι τώρα ήρθε να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του Ισλάμ...και ίσως όχι μόνο. Εώς τώρα στις μουσουλμάνες επιτρεπόταν να κολυμπούν μόνο με τα ρούχα τους. Χάρη στην Αχέντα Ζανέτι, μια Λιβανέζα μετανάστρια στην Αυστραλία, μπορούν και χαίρονται το μπάνιο τους με το μπουρκίνι (μπούργκα+μπικίνι), ένα ένδυμα το οποίο καλύπτει όλο το σώμα, έχει ενσωματωμένη κουκούλα που καλύπτει τα μαλλιά και είναι από πολυεστέρα.

Ωστόσο, αντιδράσεις έχουν προκαλέσει εμφανίσεις γυναικών σε πισινες της Ευρώπης με το μπουρκίνι. Οι υπεύθυνοι επικαλούμενοι λόγους υγιεινής απαγορεύουν την είσοδο σε μουσουλμάνες με μπουρκίνι. Το πιο πρόσφατο περιστατικό ήταν εκείνο με 35χρονη μουσουλμάνα σε πισίνα της Seine-et-Marne Παρισιού η οποία προτίθεται να κινήσει νομικές διαδικασίες και να φτάσει ως το Κίνημα ενάντια στο Ρατσισμό και υπέρ της φιλίας των λαών (Mrap) καθώς και την οργάνωση SOS Racisme. (δείτε εδώ την είδηση)Και να μερικές σκέψεις μου. Οι γυναίκες που φορούν μαντίλα ζουν σε μια κοινωνία που τις θέλει κατώτερα όντα και όχι κυρίες του εαυτού τους. Οι περισσότερες, αν όχι όλες, το δέχονται δουλικά, το ενστερνίζονται και δεν το αμφισβητούν. Το σώμα τους δεν τους ανήκει, δε μπορούν να το διαθέσουν όπως θέλουν. Κι όμως έχουν βρει τρόπο να χαίρονται απλά καθημερινά πράγματα, όπως το κολύμπι και την άθληση. Για τα μάτια ενός παρατηρητή λοιπόν... οι γυναίκες αυτές θα έπρεπε να έχουν δικαίωματα, όσα δικαώματα έχει κι ένας άνδρας στην κοινωνία τους. Δεν τα διεκδικούν φοβούμενες τις οργισμένες αντιδράσεις της ανδροκρατίας. Δε μπορούν να αντιδράσουν γιατί φοβούνται για τη ζωή τους. Προσωπικά, δεν ξέρω αν θα έκανα το ίδιο, αλλά σε καμία περίπτωση δε μπορώ να το καταδικάσω. Από την άλλη, κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στη διαφορετικότητα. Και όλοι πρέπει να σεβαστούμε την επιλογή του ατόμου είτε είναι προϊόν ψυχραιμίας είτε φόβου. Είναι επιλογή του και δε βλάπτει κανέναν. (στη συγκεκριμένη περίπτωση παρ'όλα αυτά, με τους αυστηρους κανόνες υγιεινής, υπάρχουν κάποιες αμφιβολίες)

ευτυχία σε υπόγειο...

2009-07-30T01:14:00.002+03:00

Η ευτυχία μπορεί να χωρέσει σε ένα υγρό υπόγειο.

Άνθρωποι περνούν.
Άνθρωποι στέκονται δίπλα σου.
Αλληλπιδρούν μαζί σου. Μπορεί και όχι.
Αισθάνεσαι τη χαρά τους ή τη λύπη τους. Μπορεί και όχι.
Συμπάσχουν στη λύπη σου. Όχι στη χαρά σου.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι για να περνούν, δεν είναι για να μένουν

i do believe in fairies...!

2009-07-08T01:26:00.005+03:00

συνιστώ ανεπιφύλακτα να περάσετε μία βόλτα από το νέο μπλογκ του Πρα-ακ (Sub)Garden Party για να δείτε το νέο κόμικ του εν τη γενέσει του! Οι νεράιδες υπάρχουν, και είναι ανάμεσά μας

Η επίκληση στην αυθεντία...

2009-07-06T04:17:00.003+03:00

Υπάρχουν οι διαχρονικές αυθεντίες, οι μεγάλοι κλασικοί, που όσα χρόνια κι αν περάσουν είναι πάντα επίκαιροι. Οι αξίες με τις οποίες καταπιάνονται είναι αιώνιες, οι απαντήσεις που προσπαθούν να δώσουν βρίσκουν εφαρμογή σε όλες τις εποχές. Τα λόγια τους μπαίνουν σε italics σε πολλές περιστάσεις προσδίδοντας κύρος σε κάθε συμπέρασμα που θα εξαχθεί.

Η ποπ κουλτούρα μας σήμερα θεωρεί τους μεγάλους κλασικούς ελίτ και μια μερίδα κόσμου αναχρονιστικούς. Η ποπ μας κουλτούρα έχει σαν αυθεντία το Λάκη Λαζόπουλο στην καλύτερη των περιπτώσεων. Τι σόι άνθρωπος είναι αυτός που δίχως κριτική σκέψη τρώει ό,τι του σερβίρεται και την επόμενη της εκπομπής σκέφτεται με τον τρόπο που του υποδεικνύει ένας επαγγελματίας κριτής που δεν είναι και πολύ καλύτερος από αυτούς που κρίνει;

οι κόρες της ακρόπολης...

2009-06-23T02:07:00.005+03:00

προβολή βίντεο απαράμιλλης αισθητικής. Ο,τιδηποτε παραπάνω πω θα είναι περιττό.

παράλληλα, εγκαινιάστηκε tag ειδικά για το μουσείο Ακρόπολης. Αναζητήστε το στις ετικέτες παραπλεύρως

το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως, μια ανάσα πριν ανοίξει....

2009-06-16T15:57:00.005+03:00

Και ενώ είμαστε μια ανάσα πριν ανοίξει το πολυαναμενόμενο και πολυσυζητημένο μουσείο, έκθεση με τις προτάσεις των πίσω όψεων των κτιρίων της Δ. Αρεοπαγίτου 17 & 19 λαμβάνει χώρα στο Ζάππειο Μέγαρο Αθηνών (διάρκεια έκθεσης 15-18 Ιουνίου 2009) Στην έκθεση παρουσιάζονται όλες οι συμμετοχές στο διαγωνισμό που είχε διοργανώσει το e-magazine αρχιτεκτονικής Greek Architects με σκοπό να δείξει στην κοινή γνώμη ότι δε χρειάζεται να κατεδαφιστούν τα δύο κτίρια, αλλά να συνυπάρξουν με το Νέο Μουσείο. (Για περισσότερες πληροφορίες εδώ)

Σε αναμονή των εγκαινίων, μπήκαμε στη νέα ιστοσελίδα, απ' όπου μαθαίνουμε:

Ώρες λειτουργίας:

Το Μουσείο της Ακρόπολης είναι ανοιχτό καθημερινά, από τις 8.00 π.μ. έως και τις 8.00 μ.μ., εκτός από τις Δευτέρες. Τελευταία ώρα πρόσβασης στο Μουσείο είναι στις 7.30 μ.μ. Οι χώροι εκθεμάτων αρχίζουν να εκκενώνονται δεκαπέντε λεπτά πριν την ώρα κλεισίματος του Μουσείου.

Αργίες:

Το Μουσείο είναι κλειστό τις παρακάτω ημερομηνίες: 1 Ιανουαρίου, 6 Ιανουαρίου, 25 Μαρτίου, Μεγάλη Παρασκευή, Δευτέρα του Πάσχα, 1 Μαΐου, Αγίου Πνεύματος, 15 Αυγούστου, 28 Οκτωβρίου, 25 Δεκεμβρίου & 26 Δεκεμβρίου.

Είσοδος Μουσείου:

Η κύρια είσοδος του κτιρίου του Μουσείου για το κοινό βρίσκεται στον πεζόδρομο της Οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Οι επισκέπτες που φτάνουν με τουριστικά λεωφορεία εισέρχονται από την είσοδο της Οδού Χατζηχρήστου και μπορούν να περπατήσουν μέχρι την κύρια είσοδο του μουσείου (από την πλευρά της Οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου).

Εισιτήρια:

Το Μουσείο της Ακρόπολης ανοίγει για το κοινό, για περιορισμένο αριθμό επισκεπτών, την Κυριακή 21 Ιουνίου 2009. Την Κυριακή 21, Δευτέρα 22 και Τρίτη 23 Ιουνίου 2009, οι επισκέπτες μπορούν να εισέλθουν στο Μουσείο μόνο με εισιτήριο αγορασμένο από την υπηρεσία e-ticketing – εισιτήριο προ-αγορασμένο από την ιστοσελίδα του Μουσείου.

Την Κυριακή 21, Δευτέρα 22 και Τρίτη 23 Ιουνίου 2009, δεν θα υπάρχει μέσο αγοράς εισιτηρίων, παρά μόνο μέσω της υπηρεσίας e-ticketing. Δεν θα πωλούνται εισιτήρια στα ταμεία του Μουσείου.

Από την Τετάρτη 24 Ιουνίου 2009, οι επισκέπτες θα μπορούν να εισέρχονται στο Μουσείο με εισιτήριο που θα το αγοράζουν από τα ταμεία του Μουσείου ή από την υπηρεσία e-ticketing της ιστοσελίδας.

Από τις 21 Ιουνίου 2009 έως και τις 31 Δεκεμβρίου 2009, η τιμή εισόδου στο Μουσείο είναι 1 ευρώ. Δωρεάν είσοδος για τους κατόχους της Κάρτας Πολιτισμού.

Καλή αρχή!

το συμπερασμα των ημερών...

2009-06-14T00:51:00.005+03:00

walking from blu on Vimeo.

Ξεπερνώντας αρχικά το πρόβλημα, βλέποντάς το με ψυχραιμία μπορούμε να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα.

Ειμαστε σε μια εποχή που τα πάντα μεταβάλλονται με ιλιγγιώδη ρυθμό. Και αυτό μας μεταβάλλει και εμάς, μας παρασύρει να αλλάξουμε, χωρίς απαραίτητα αυτή η αλλαγή να είναι κάτι κακό. Στον πυρήνα κρατάμε την ουσία, την ουσία αυτή που είναι και η ειδοποιός διαφορά. Η ουσία αυτή πρέπει να είναι προμετωπίδα. Για αυτή τη διαφορά δεν έχει πειστεί ακόμα ο κόσμος.

Η δεξιά στροφή μοιάζει περισσότερο σαν ένα σημείο των καιρών. Αποτέλεσμα ας πούμε μιας επιτυχημένης προεκλογικής καμπάνιας με "ευαισθησία" μπροστα στις κάμερες και καλοστημένα επεισόδια αγανακτησμένων κατοίκων και επιτροπών πολιτών. Η ξενοφοβία σε όλο της το μεγαλείο. Οι κουτσοί, στραβοί και οι χρυσαυγίτες στον Άγιο Παντελεήμονα...

Η μεγάλη αποχή δείχνει την κρίση του πολιτικού μας συστήματος και την αμφισβήτηση προς τα πρόσωπα που ασχολούνται με την πολιτική. Ή ακόμα φαίνεται η αντίληψη ότι η ψήφος δεν έχει δύναμη να αλλάξει τα πράγματα. Οδηγούμαστε ολοταχώς σε μία χώρα απολιτική, με ανθρώπους που αρνούνται να ασχοληθούν με όσα τους αφορούν και που τις αποφάσεις τις παίρνουν άνθρωποι που έχουν εκλεγεί από πολύ λίγους αλλά επιβάλλουν τα δυσμενή μέτρα τους στους πολλούς. Πως μπορεί κάποιος να περιθωριοποείται και βγάζει τον εαυτό του έξω από τη διαμόρφωση της κοινωνίας την ίδια στιγμή που ζεί μέσα στην ίδια κοινωνία.

Αν ζεις επάνω στο βουνό, αν τρέφεσαι με όσα παράγει η φύση, αν δουλεύεις μόνο για να εξασφαλίσεις τα αναγκαία για να συντηρηθείς, αν ζεις μέσα σε ένα σπίτι από ξύλα που έφτιαξες με τα χέρια σου, αν ο δρόμος που πατάς είναι ο δρόμος που έφτιαξες μόνος σου, τότε μη ψηφίζεις, δεν έχει νόημα. Σε κάθε άλλη περίπτωση έχει νοήμα να ψηφίσεις.

το βιντεο από εδώ

τα όμορφα σχολεία, όμορφα καίγονται...

2009-05-22T02:47:00.007+03:00

πυρκαϊά χρειάζεται όχι το σχολείο αλλά το σύστημα αυτό που προετοιμάζει ανθρώπους να γίνουν μηχανές. Όπως ετοιμάζει αναλώσιμους ανθρώπους, ετσι είναι και αυτό το ίδιο αναλώσιμο.

Το αληθινά όμορφο σχολείο δεν είναι αυτό που όμορφα καίγεται. Η γνώση που καίγεται θυμίζει αλλοτινές εποχές, τότε που δικτατορίσκοι, υπάνθρωποι έκαιγαν βιβλία. Τότε που μισάνθρωποι φοβούνταν πως τα βιβλία θα άνοιγουν τα μάτια των ανθρώπων και θα έβλεπαν την απάτη που υπερασπίζονταν. Η γνώση είναι ελευθερία, καταργεί τον πόνο. Η αμάθεια και ο σκοταδισμός ανθρώπους - υποχείρια, επικίνδυνους, ένα μέρος όχλου το οποίο εύκολα κατευθύνεται από οποιονδήποτε αυτοαναγορευόμενο ηγέτη, φτηνό έμπορο ψεύδους.

Η παιδεία είναι το μόνο όπλο ενάντια στο φόβο και τη μαζοποίηση. Η αληθινή παιδεία είναι αυτή που πρέπει να επιδιώκεται σε ένα σχολείο. Το σημερινό σχολείο έχει εκφυλιστεί σε χώρο εκπαίδευσης και όχι παιδείας. Είναι ένα κέντρο προετοιμασίας για μελλοντικές μηχανές παραγωγής ή για γρανάζια του συστήματος.

Τελικά πού πρέπει να ψάξει κανείς τον τρόπο για να απελευθερωθεί; Ίσως μόνος του, μέσα από ένα δύσκολο μονοπάτι ανάμεσα σε ερείπια μηχανών. Τότε μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο. Όχι σε υποσχέσεις για μετά θάνατον καλύτερη ζωή. Γιατί την καλή ζωή θα την έχουμε κατακτήσει σε αυτή τη λίγη που μας αναλογεί σε αυτόν τον κόσμο.

"Where they burn books, they will ultimately also burn people" Από το θεατρικό “Almansor” του Heinrich Heine

Η παραπάνω εικόνα είναι από την Babelplatz όπου το 1933 ο Αδόλφος Χίτλερ έκαψε όλα τα εβραϊκά και "επικίνδυνα" βιβλία. Πάνω στην πλατεία βρίσκονται φεγγίτες που βλέπουν σε δωμάτια με βιβλιοθήκες με άδεια ράφια ως ανάμνηση της πράξης αυτής.

Εν αρχή ην ο λόγος...

2009-05-12T01:12:00.005+03:00

Εν αρχή ην ο λόγος.

έπειτα ήρθε το χάος....
ζούμε σε μια πραγματικότητα χαοτική και προσπαθούμε να πιαστούμε από αυτά που θεωρούμε πιο σταθερά. Η αντιληψή μας περιορίζεται σε όσα αισθανόμαστε. Και με μια ελπίδα ότι κολυμπώντας σε μια βαθειά μαύρη θάλασσα θα βρούμε μια νησίδα.

Artificial Landscape 3.1 from noboru ota on Vimeo.

yellow...

2009-04-22T00:00:00.002+03:00

κίτρινο...
όπως οι χαρούμενες σκέψεις μας

και τα χρώματα του φθινοπώρου
μια απόχρωση της γης
που γεμίζει με φως τον καμβά του ζωγράφου

όπως ο χρυσός ήλιος...

ληστεία-απολογία...

2009-04-21T02:20:00.004+03:00

Πρόσφατα μία φίλη μου τραπεζικός μου διηγήθηκε την περιπέτεια που είχε εν ώρα εργασίας.

Την ώρα που άνοιγε την τράπεζα και ενώ ήταν με δύο ακόμα συναδέλφους και έναν πελάτη, εισέβαλε στην τράπεζα ένας άγνωστος με κράνος και ζήτησε τα λεφτά που είχαν στο ταμείο. Έπειτα από την αναμενόμενη σύγχυση, του έδωσαν τα λιγοστά λεφτά που είχαν στα ταμεία μιας και δεν είχαν καλά καλά ανοίξει. Ανέφεραν στο ληστή ότι έχουν μόνο 1500 ευρώ και εκείνος πολύ συγκαταβατικά απάντησε "δεν πειράζει, όσα έχετε". Φεύγοντας ζήτησε αρκετές φορές συγγνώμη για την αναστάτωση.

Λίγο μετά έγινε γνωστό ότι ο ληστής είχε ληστέψει προηγουμένως μια τράπεζα δύο τετράγωνα πιο κάτω, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.

Η εντύπωση που μου δημιουργήθηκε είναι πως τέτοια περιστατικά θα συναντάμε όλο και πιο συχνά στο μέλλον. Άνθρωποι εξαθλιωμένοι από τα χρέη που γυρεύουν τρόπο να βγάλουν ένα δυσβάσταχτο φορτίο από πάνω τους με κάθε τίμημα. Που μία ενδεχόμενη τιμωρία για ληστεία τους αφήνει αδιάφορους δίπλα στο δέλεαρ να απαλλαχτούν από την πληγή του χρέους.

Ακόμα...πόσο μεγάλο έγκλημα θεωρείται να ληστεύεις αυτον που σε ληστεύει καθημερινά; που ασελγεί επί μονίμου βάσεως επάνω σου χωρίς ελπίδα ποτέ κανένας να αποδώσει δικαιοσύνη για αυτές τις άνομες πράξεις;

η αναγκαιότητα ύπαρξης της κατσαρίδας...

2009-04-19T23:34:00.009+03:00

Η πρόσφατη εκτεταμένη επαφή μου με το έντομο με οδήγησε σε μια σειρά προβληματισμών.

Η κατσαρίδα φαινομενικά δεν έχει καμία χρησιμότητα. Η κατσαρίδα της πόλης δε φαίνεται να ανήκει σε καμία τροφική αλυσίδα, ή ακόμα κι αν ανήκει, είναι στην κορυφή της με ακριβώς υποκείμενα αυτής το πουρί της τουαλέτας και τη βρωμιά του υπόνομου. Σε κάθε δημόσια εμφάνισή της γίνεται αντικείμενο απέχθειας και όχι άδικα. Υπάρχει άραγε κάποιος λόγος που υπάρχει αυτό το ζώο; Δε μπορώ να δω κάποιον προφανή παρά μόνο την ανάγκη αναγνώρισης κάτι πραγματικά άσχημου και ίσως η αναγνώριση του ωραίου από μέρους μας, ή έστω καλύτερου σε σχέση με αυτό. Δίπλα σε αυτό το ζώο όλα σχεδόν μοιάζουν πιο ωραία. Ένας κάπως παράδοξος τρόπος να εκτιμήσουμε συγκριτικά όλα όσα μας περιβάλλουν.

Όπως φαίνεται όμως κατσαρίδες υπάρχουν και μεταφορικά. Άνθρωποι κατσαρίδες που έπειτα από την επαφή μαζί τους εκτιμάς την ουσία της ως τότε αμόλυντης ζωής σου. Χαίρεσαι για το γεγονός ότι χάρις σε αυτές τις υπάρξεις, είδες τι είναι καλό και το εκτίμησες. Στην τελική, πρέπει να δεις κάτι πραγματικά άσχημο για να αξιολογήσεις το όμορφο και αξιόλογο.

Συχνά οι μεταφορικές κατσαρίδες έρχονται σε ελκυστικό περιτύλιγμα, με γυαλιστερά φτερά ή ακόμα μεταμορφωμένες σε πασχαλίτσες ή πεταλούδες. Μην πέσετε στην παγίδα. Ο σκοπός τους είναι μόνο να σας κάνουν να σιχαθείτε. Να καταστρέψουν ο,τιδηποτε μπορέσουν με κάθε τίμημα.

Δείτε την κατσαρίδα σαν ένα μέσο. Ένα μέσο να δείτε τον κόσμο κάπως καλύτερο. Γιατί ο,τιδήποτε κι αν δείτε μετά από εκείνη...θα είναι πραγματικά όμορφο...

Για αυτό το λόγο πρέπει να ευχαριστείτε την κατσαρίδα, αν δε μπορείτε να την αγαπάτε. Να την ευγνωμονείτε.

αυταπάτη, the birth...

2009-04-06T04:02:00.006+03:00

σικουενς σκηνών της αυταπάτης σε πρωτόλεια μορφή

my angel...

2009-04-01T16:14:00.005+03:00

There was no light
Only the white night
First born when the sun
Screamed her eyes open
Daylight in the fields
Daylight mountains
Fire kisses the floor
Of the lakes and makes shadows

Now I cry for daylight
Daylight and the sun
Now I cry for daylight
Daylight everyone
Daylight in my heart
Daylight in the trees
Daylight kissing everything
She can see

Ooh your dream
Here on the water
Warm the sand
The seagulls calling
Kissed by kindness

You gave me this
Your fire becomes a kiss

Οι αόρατες πόλεις...

2009-04-01T02:15:00.008+03:00

του Ίταλο Καλβίνο. (αφήγημα, εκδόσεις Καστανιώτη, εικοστός αιώνας, μετάφραση Ανταίος Χρυσοστομίδης) Ο συγγραφέας λέει για το έργο του "Στις Αόρατες πόλεις δεν υπάρχουν αναγνωρίσιμες πόλεις. Είναι όλες επινοημένες. Έδωσα στην κάθε μία ένα γυναικείο όνομα. Το βιβλίο αποτελείται από σύντομα κεφάλαια, το καθένα από τα οποία θέλει να προσφέρει ερεθίσματα για στοχασμούς που ισχύουν για κάθε πόλη ή την πόλη γενικότερα...".

Κάθε πόλη πόλη που περιγράφεται είναι στην ουσία η ίδια πόλη ιδωμένη από ένα άλλο πρίσμα. Είναι η χαρά μας ή η λύπη μας όπως την βλέπουμε στο χώρο, τα συναισθήματά μας που γιγαντώνονται καταλαμβάνοντας τις τρεις διαστάσεις. Η διάθεση μας αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα. Κι έτσι, τις ίδιες παραστάσεις μπορεί να τις βλέπουμε με άλλο τρόπο ή ακόμα να ανακαλύπτουμε νέες που ποτέ ως τώρα δεν είχαμε δει. Ο κόσμος μας δεν είναι ποτέ βαρετός ...

Η παρέμβαση του ειδικού τότε, πολεοδόμου και αρχιτέκτονα, θα ήταν η ελαχιστοποίηση των παραστάσεων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως λυπηρές ή απεχθείς. Η ανανέωση των παραστάσεων και η διατήρηση της μνήμης της πόλης.

Ποτέ δε μου άρεσαν οι κουκούλες....

2009-03-23T00:16:00.005+02:00

γιατί είναι μουντές και άχρωμες. Έπειτα αναρωτιέμαι για την αναγκαιότητα ύπαρξης της κουκούλας. Γιατί χρειάζεται η κουκούλα απέναντι σε ένα κατασταλτικό μηχανισμό που δε φοβάται να χτυπήσει στο ψαχνό; που δεν αναγνωρίζει το απλό συνταγματικό δικαίωμα της διαδήλωσης; Τέρμα πια οι κουκούλες! Ναι στο face painting...
πρόταση από ένα καθόλου ανώνυμο συκοφαντικό μπλογκ

Εαρινή Ισημερία…

2009-03-21T19:40:00.004+02:00

Η μέρα η κατ’ εξοχήν ανοιξιάτικη. Είναι αυτή που διάλεξε η UNESCO να καθιερώσει ως την παγκόσμια ημέρα ποίησης το 1999.

Κι η ποίησις το καταφύγιο που φθονούμε…(Κ.Καρυωτάκης)

Θα έλεγε κανείς ότι η φωνή των ποιητών έχει σβήσει από το δημόσιο λόγο. Δεν είναι όμως έτσι. Η φωνή των ποιητών πρεσβεύει το ευαίσθητο αυτού του κόσμου και κάθε τι ευαίσθητο δεν έχει χώρο στο δημόσιο λόγο πια. Δυστυχώς. Το αναγνωστικό κοινό έχει χάσει το ενδιαφέρον του για την ποίηση και οι ποιητές οι ίδιοι έχουν πάψει να ασχολούνται με την ποίηση ως κύρια ενασχόληση.

Άλλοτε οι ποιητες διαμόρφωναν τα ρεύματα και τα κινήματα. Ήταν οι οραματιστές του καλύτερου μέλλοντος. Τώρα δυστυχώς έχουμε αφήσει αυτή τη δουλειά στους πολιτικούς. Η διαφορά τους είναι ότι οι μεν πρώτοι είναι ιδεαλιστές, οι δεύτεροι πραγματιστές. Ο κόσμος μας έχει ανάγκη από ένα όμορφο όνειρο, μια πνοή. Οι αριθμοί και οι στατιστικές έρχονται σε δεύτερη μοίρα.

Μακάρι όλοι μας να μπορούσαμε να ήμαστε ποιητές. Όλος ο κόσμος θα ήταν κατά τι καλύτερος...

η φωτογραφία της yoshiko

deceptive realities...

2009-03-10T00:32:00.006+02:00

Ο καταναλωτισμός μας εγκλωβίζει, βάζει τη ζωή μας σε μικρά κλουβιά. Μας παγιδεύει σε εικονικές φυλακές εντός των οποίων χάνουμε τον εαυτό μας, οδηγεί στην αλλοτρίωση. Αντιστάσου σε όσα σου λένε, σε όσα σου προβάλλουν. Η ανάγκη σου είναι μόνο μία. Η ανθρώπινη επαφή.

Η ιδέα και το βίντεο της Αγγελικής Κουτσανδρέα

ο γύρος του κόσμου σε 80 ακουαρέλες...

2009-03-05T01:47:00.006+02:00

Η νέα δουλειά της Αλεξάνδρας Ισακίδη είναι ένα ταξίδι στη γη μέσα από τα χρώματα. Το χρώμα, άλλοτε υδαρές και ρευστό, άλλοτε συμπαγές και συγκεκριμένο, συνθέτει ένα σκηνικό από έναν κόσμο που υπάρχει κυρίως στα όνειρά μας. Οι χώρες του πάντοτε ιδωμένες με την υγρή ματιά μιας ταξιδευτριας.

Την έκθεση μπορείτε να δείτε μέχρι τις 7 Μαρτίου στη Gallery Zalokosta 7

τα πρώτα τέσσερα έργα είναι κολλάζ ζωγραφικής με ξυλομπογιά επάνω σε ακουαρέλα. το δεύτερο "Αμαζόνιος 210χ230" , το τρίτο "Χιλή 82χ45"

my new band...

2009-03-03T18:45:00.005+02:00

1 - Go to "Wikipedia." Hit “random” or click http://en.wikipedia.org/wiki/Special:Random The first random wikipedia article you get is the name of your band.
2 - Go to "Random quotations" or click http://www.quotationspage.com/random.php3 The last four or five words of the very last quote of the page is the title of your first album.
3 - Go to flickr and click on “explore the last seven days” or click http://www.flickr.com/explore/interesting/7days Third picture, no matter what it is, will be your album cover

Αναπνέω... χωρίς αυτό να είναι μηχανική κίνηση.
Ζω.
Ξανά.
Ή ίσως για πρώτη φορά...
Η μπάντα μου παίζει μουσικές πολιτικές ή μεγαλοπρεπώς ρομαντικές. Εμβατήρια ή τάνγκο.
Ενίοτε και τα δύο μαζί.

ένα δεντρο = 300 ευρω...

2009-02-07T03:29:00.006+02:00

Πόσο κοστολογείται ένα δέντρο; Σύμφωνα με το πλησιέστερο πολεοδομικό κατάστημα 300 ευρώ. Βέβαια πρέπει ο ιδιοκτήτης να προβλέψει την αντικατάστασή του. Η πολεοδομιά ωστόσο, αν ποτέ κάνει αυτοψία σε μια νέα οικοδομή την κάνει όταν έχουν πέσει τα μπετά, δεν την κάνει όταν διαμορφώνεται ο περιβάλλων χώρος, εν ολίγοις, κανείς δε φροντίζει να αντικαθιστά τα δέντρα γιατί δεν έχει κυρώσεις.

Σύμφωνα με τη σύγχρονη λογική "εσένα τι σε κόφτει τι κάνει ο άλλος στην ιδιοκτησία του;". Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα όμως. Γιατί αποφασίζει κάποιος στο εδώ και στο τώρα να επιφέρει μια αλλαγή σε ένα χωρο που θα είναι δικός του για 30-40 χρονια ακόμα. Αυτή η αλλαγή δεν αλλάζει μόνο τη φυσιογνωμια της εκάστοτε ιδιοκτησίας αλλά και το μικροκλίμα της περιοχής. Αφαιρεί έναν πνεύμονα και προσθέτει μπετό. Η επίδραση ξεπερνά τα όρια της ιδιοκτησίας και επι πλέον αρκετές φορές είναι μη αναστρέψιμη ή όχι άμεσα αναστρέψιμη. Δεν έχει κανένας το δικαίωμα να πει του ιδιοκτήτη ότι βλάπτει γιατί δρα εντός ιδιοκτησίας, πρέπει μόνος του να καταλάβει ότι η ύπαρξη του είναι μια στιγμη σε σχέση με την ηλικία αυτού του κόσμου και για αυτό δε μπορεί να αφήνει με αυτό τον τρόπο ανεξίτηλο το στίγμα του.

Ας κάνουμε τώρα την αναγωγή του παραπάνω παραδείγματος σε δημόσια περιουσία, με τα παρακάτω δεδομένα. Η πολιτεία πρώτη πρέπει να σκέφτεται τα δημόσια αγαθά όπως τέτοιο είναι η αναψυχή, όπως είναι η υγεία. Δημόσιο αγαθό δε νοείται η θέση στάθμευσης (αν και η παρατεταμένη αναζήτησή της μπορεί να προκαλέσει διαταραχή της ψυχικής ισορροπίας). Ένας δήμαρχος μπορεί να αποφασίζει για το εδώ και το τώρα και για τα επόμενα χρόνια της θητείας του, τα οποία είναι πολύ λίγα. Και από πότε στην τελική έχει μεγαλύτερη αξία ένα αυτοκίνητο; Μεγαλύτερη αξία από ένα δέντρο και μερικούς άνθρωπους μαζί.

Ξαχνάμε όμως ότι η δημοτική περιουσία ανήκει σε εμάς. Ο δήμαρχος είναι ένας απλός διαχειριστής (στην προκειμένη περίπτωση κακός). Για αυτό έχουμε ένα λόγο παραπάνω να εναντιωνόμαστε σε μια απόφαση. Γιατι προτιμάμε να αναπνέουμε από το να έχουμε εξασφαλισμένη θέση για το 3ο μας αυτοκίνητο. Θα πάρουμε το τρόλλεϋ...

Αν και ο κοινωνικός ρόλος των βλακών είναι πολύ σημαντικός, θα προτιμούσαμε όλοι να μην είχαν το ρόλο του δημίου δέντρων.

Πάρε δέντρα, κοψοχρονιά, 300 ευρω!

αυταπάτη...

2009-02-03T02:00:00.001+02:00

κι αν...;

2009-01-18T17:11:00.004+02:00

coming soon...

performINlife

2009-01-13T14:41:00.004+02:00

η γράφουσα συμμετέχει σε ομαδική έκθεση με βίντεο. Θα χαρεί πολύ να σας δει!

και για του λόγου το αληθές.... το Newsletter:

ON

PERFORMinLIFE

Πόσους ρόλους έχει μία ζωή?

ΣΑΒΒΑΤΟ 24 Ιανουαρίου

Opening pARTy + Exhibition

24 Ιανουαρίου – 30 Ιανουαρίου

Exhibition + Special Events

ArtHouse (Κωνσταντινουπόλεως 46, Γκάζι)

Οι πόρτες ανοίγουν στις 21:00

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Η ομάδα dogmaRT αναρωτιέται για τη ζωή και σας προ(σ)καλεί να βρείτε το δικό σας ρόλο το Σάββατο 24 Ιανουαρίου, στο ArtHouse (Κωνσταντινουπόλεως 46, Γκάζι), μέσα από το πρίσμα 35 νέων καλλιτεχνών!!

35 καλλιτέχνες, απ’ όλα τα είδη της τέχνης, εξερευνούν τους διαφορετικούς ρόλους που υιοθετεί ο άνθρωπος ακούσια ή εκούσια στην καθημερινότητά του, στις σχέσεις του… σε όλη του την ύπαρξη!

Installations, φωτογραφία, illustration, video art, ζωγραφική, stencil, γλυπτική, κείμενο, μουσική αλλά και live performances (θέατρο, μουσική, live painting) αποτελούν το σκηνικό λεξιλόγιο του κάθε καλλιτέχνη, αλλά και θεατή. Ρόλοι δημιουργούνται, αναπλάθονται, καταστρέφονται και ξαναγεννιούνται!

Στο κέντρο της πολιτιστικής καρδιάς της Αθήνας, εκεί που το τρένο της Κωνσταντινουπόλεως δε σταματά ποτέ να περνά, το ArtHouse μεταμορφώνεται σε ένα θέατρο ζωής, 35 ρόλων - καλλιτεχνών. Εσείς απλά ανακαλύψτε το δικό σας!

Το event περιέχει δύο μεγάλες ενότητες. Το μεγάλο opening pARTy, που θα λάβει χώρα το Σάββατο, 24/01/09 και το εκθεσιακό μέρος + special events, το οποίο θα διαρκέσει από τις 24/01 μέχρι και τις 30/01.

Ένα pARTy, για ένα ταξίδι συναισθημάτων

με οδηγούς… νέους καλλιτέχνες.

Μια εμπειρία, για μια φορά, και το dogmaRT θα χαθεί…

για να εμφανιστεί ξανά.

Η ομάδα dogmaRT επιδιώκει να προωθήσει νέους καλλιτέχνες και να επικοινωνήσει άμεσα με το κοινό, μετατρέποντας την τέχνη σε pARTy και αντίστροφα.

Στις εκδηλώσεις του dogmaRT, διαφορετικές μορφές τέχνης ενώνονται κάθε φορά κάτω από ένα κοινό θέμα. Οι καλλιτέχνες είναι ελεύθεροι να εκφράσουν τη δική τους οπτική γύρω από αυτό, σύμφωνα με το συναίσθημα, την αντίληψη και τα προσωπικά τους βιώματα.

Contact :

dogmart.organisation@gmail.com

Info:

www.myspace.com/dogmart

el-gr.facebook.com/people/Dogmart-Athens/1016197810

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Οι πόρτες ανοίγουν καθημερινά στις 21:00

Σάββατο, 24/01

Opening pARTy + Exhibition

transmittin emotions DJ Set @ 21:00

plus art Θεατρικό performance @ 22:30

Jonathan Medina Live Painting @ 23:00

Melorman Live @ 23:00

nicole & juan Θεατρικό performance @ 00:00

Ion vs Beatrize Live + VJ set @ 00:30

mama DJ Set @ 01:30

ris'pah DJ Set @ 03:00

Σάββατο, 24/01 – Παρασκευή, 30/01

EXHIBITION

Γλυπτική: Ιάσων Μέγκουλας, pencil

Ζωγραφική: MoKa

Κείμενο: Μαρία Γιαγιάννου

Φωτογραφία: Θοδωρής Μάρκου, ion.

Illustration: Άννα Τζίνη, Σωτήρης Μπόγρης, Cyanna, mitsi, YellowisH

Installation: Irma La Douche & leda bee, tsoupziggy

Stencil: =-)-

Video art: 2/4 LEIDEN, Αγγελική Κουτσανδρέα, Μαρία Πεσλή, Πετρούλα, Blu, compressivehumans, deadbeat escapement, the blisssette, Tijana Prodanovic & Jelena Jezdovic

Κυριακή, 25/01

Θεατρικά Performances + Exhibition

nicole & juan Θεατρικό performance @ 22:00

plus art Θεατρικό performance @ 23:00

Τετάρτη, 28/01

DJ Set + Exhibition

Σπουδαστές της SAE Athens DJ Set @ 22:00

Παρασκευή, 30/01

Closing pARTy + Exhibition

Παραγωγοί tripradio.gr DJ Set @ 22:00

magenta flaws Live @ 23:00

μια φορά...

2009-01-01T18:08:00.003+02:00

μια φορά κι έναν καιρό ξαναγεννήθηκα
μέσα από ένα χαμόγελο

από τότε πολλές φορές πέθανα
μόνο και μόνο για να ξαναγεννηθώ πάλι

κι άλλες φορές απλά υπάρχω,
με μια υποψία εξέλιξης που με κρατά ζωντανή

και μια ελπίδα,
η χρονιά που μόλις μπήκε να είναι πολύ καλύτερη από αυτή που έφυγε

δεν είμαστε κουκουλοφόροι...

2008-12-12T12:11:00.001+02:00

γουρουνια δολοφόνοι...

2008-12-07T17:23:00.006+02:00

δεν υπάρχει λογική όταν μιλάμε για αστυνομία

update:
και ένα μεγάλο "γιατί;" .Υπάρχει κάποιος λόγος για αναίτια επίδειξη εξουσίας; Και με ποια εξουσία κάποιος δολοφονεί; Στην τελική...πόσο μεγάλη απειλή για ένα μπάτσο μπορεί να είναι ένας 15χρονος μαθητής;

Κι ένα κράτος δικαίου το οποίο δε μπορεί να καταλάβει τη φυσική αντίδραση σκεπτόμενων ανθρώπων που δεν ανέχονται κατάχρηση εξουσίας από ανθρωποειδή. Η μαζικότητα και η αμεσότητα των κινητοποιήσεων το κάνει σαφές.

Το κράτος αυτό το μακιαβελικό εφαρμόζει λοιπόν και τη λογική του διαίρει και βασίλευε, προσπαθώντας να βαφτίσει μια δολοφονία σε απλό περιστατικό και την αντίδραση των πολιτών σε πόλεμο. Προσπαθούν να μας κάνουν να κοιτάμε το δέντρο και όχι το δάσος.

Κύριοι, δημιουργώντας ανδρείκελα που το μόνο που ξέρουν είναι να διατρανώνουν το εγώ τους και να επιδεικνύουν τη δύναμη επιβολής τους, να ξέρετε ότι θα λάβετε κάτι ανάλογο. Γιατί όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες.

Κάθε μορφή βίας είναι καταδικαστέα, αλλά πρώτοι εσείς θα πρέπει να το ξέρετε. Γιατί...εσείς καλλιεργείτε τη βία

χωρίς κανόνες η σκέψη...

2008-12-07T00:42:00.003+02:00

Τον τελευταιο καιρό όλα στο μυαλό μου έχουν γίνει ένας πηχτός χυλός. Αλλά σε μικρές στιγμής διαύγειας, βλέπω λίγο πιο καθαρά όσα δε μπορούν να αντιληφθούν αρχικά οι αισθήσεις μου. Θαρρώ πως λέγεται δεύτερη ανάγνωση. Χαίρομαι τότε, που έστω κι αργά έχω φτάσει πιο κοντά στην αλήθεια που ψάχνω. Όχι κάποια συμπαντική αλήθεια που καθορίζει τις ζωές όλων, την αλήθεια τη δικιά μου.

Και τι σημασία έχει αυτό στην κατανόηση του κόσμου; Δεν ξέρω αν έχει σημασία καν. Σημασία έχει να ξέρεις πού βρίσκεσαι, να ξέρεις στο δικό σου σύστημα συντεταγμένων αν είσαι ακόμα στην αρχή ή αν έχεις προχωρήσει έστω κι ένα βήμα. Αν οι δυνάμεις σου είναι περισσότερες ή αν είναι λιγότερες.

Οι επιλογές που κάνεις είναι αυτές που ορίζουν ποιος είσαι, όχι το αναφορικό σύστημα στο οποίο υπόκεινται. Καλές επιλογές δεν κάνεις γιατί είσαι καλός χριστιανός αλλά γιατί αυτή είναι η επιθυμία σου.

Η επιθυμία δεν υπαγορεύεται. Δε μπαίνει σε καλούπια, δε διαμορφώνεται. Η επιθυμία είναι μέρος του υποσυνείδητου. Η έκφραση των επιθυμιών και των φόβων αφήνει τον άνθρωπο γυμνό, χωρίς τα φτιασιδώματα των τρόπων συμπεριφοράς. Χωρίς κανόνες συμπεριφοράς, τότε πραγματικά είσαι ο εαυτός σου. Μπορεί και να σε φοβίζει. Μπορεί ακόμα για αυτό να χρειάζεσαι κανόνες, για να ξέρεις πώς να συμπεριφέρεσαι.

Αρνούμαι να μπω σε οποιαδήποτε καλούπι. Και χαίρομαι που οι επιλογές μου είναι δικές μου και όχι καθ’ υπαγόρευση, αλλιώς θα προσπαθούσα να βρω τον εαυτό μου ανάμεσα στους κανόνες.

Καμιά φορά συμπορευόμαστε, με όσα μια κοινή πορεία μπορεί να δημιουργήσει. Ακόμα και τότε όμως είμαστε δυο ατομικότητες η μια διπλα στην άλλη.

περι ιστορίας...

2008-11-25T01:15:00.006+02:00

Η ιστορία είναι ένα διάνυσμα.

Ενώνει δύο σημεία, την αρχή και το τέλος και έχει φορά προς το μέλλον, ποτέ προς το παρελθόν.

Οι σώφρονες άνθρωποι δεν επαναλαμβάνουν την ιστορία τους, κάτι που οι πρόγονοί μας περιέκλειαν σε μια φράση: «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού».

Ακόμα κι αν η ιστορία ζητήσει να επαναληφθεί, το νέο διάνυσμα θα έχει διαφορετική κατεύθυνση από το αρχικό.

το τριπτυχο ειναι του κώστα τσώλη
κερί, γύψος, διαφάνεια, χαρτί

όταν έκλαψε ο Νίτσε...

2008-11-21T13:08:00.006+02:00

Συγγραφέας: Yrvin D. Yalom

Μετάφραση: Γιάννης Ζέρβας, Ανδριτσάνου Ευαγγελία

Εκδόσεις: Άγρα

«Μέσα από μια σειρά από μυστικές συμφωνίες ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε και ο Αυστριακός γιατρός Γιόζεφ Μπρόιερ, ένας από τους πατέρες της ψυχανάλυσης συναντιούνται στη Βιέννη του 19^ου αιώνα, σε μια εμπνευσμένη διαδικασία διπλής ψυχοθεραπείας.

Ο διάσημος ψυχίατρος Irvin Yalom επινοεί στο μυθιστόρημα αυτή τη συνάντηση δύο ιστορικών προσώπων στη μητρόπολη των διανοητικών ζυμώσεων του 19^ου αιώνα, τη Βιέννη, δίνοντας μια ερμηνευτική εκδοχή της γέννησης της ψυχοθεραπείας και της σχέσης με την υπαρξιακή φιλοσοφία.»

Ο Νίτσε υποφέρει από την αρρώστια της απόγνωσης, μια κατάσταση τη οποία δε μπορεί να αποφύγει να αισθάνεται κάθε νοήμων άνθρωπος. Για το Νίτσε η απόγνωση αυτή πέρα από τα παθολογικά συμπτώματα τα οποία εκδηλώνονται με κρίσεις ημικρανίας και ιλίγγους, είναι η πηγή ανάπτυξης της φιλοσοφίας του. Η απόγνωση του δημιουργεί πιεστικά ερωτήματα για την ίδια του την ύπαρξη, ερωτήματα για τη φύση του ανθρώπου, την ανάπτυξη της ηθικής. Απάντηση σε όλα αυτά είναι η υπαρξιακή θεωρία που αναπτύσσει. Ο Γιόζεφ Μπρόιερ υποφέρει από ακαθόριστο άγχος του οποίου την πηγή βρίσκει μέσω της ψυχανάλυσης. Της ψυχανάλυσης που του προσφέρεται από την κουβέντα με το νέο του φίλο και μέσα από την αυτοψυχανάλυση.

Και οι δύο βρέθηκαν όμως εκεί γιατί στράφηκαν στον εαυτό τους την ίδια στιγμή που συνομιλούσαν με το φίλο τους. Τελικά ίσως αυτή να είναι η λύση: να βρούμε το χρόνο και τη δύναμη να βυθιστούμε βαθειά μέσα μας. Πάντα χρειαζόμαστε ένα συνοδοιπόρο σε αυτή τη δοκιμασία, κυρίως γιατί ερχόμενοι αντιμέτωποι με τόσο μεγάλα εμπόδια είναι πολύ εύκολο να τα παρατήσουμε.

ελληνικες φυλακές SOS

2008-11-20T14:21:00.003+02:00

από τον GiaNtako

με την ελπίδα ότι δε θα θρηνήσουμε παραπάνω θύματα και οτι οι ελληνικές φυλακές θα πάψουν να είναι κολαστήρια
διαβαστε την incontinentia

Μα είναι αυτό τέχνη;

2008-11-17T11:46:00.002+02:00

Ποιος ξέρει, μπορεί και να είναι…

Η Cynthia Freeland, φιλόσοφος τέχνης η ίδια, προσπαθεί μέσα από μια περιήγηση στο χώρο της σύγχρονης τέχνης να δώσει κάποια απάντηση σε αυτό το σύνηθες ερώτημα το οποίο μας έρχεται στο νου στη θέα ενός πρωτότυπου εκθέματος. Αντιπαραθέτει τη σύγχρονη τέχνη με την ήδη αναγνωρισμένη από τους ακαδημαϊκούς με πρόθεση να ισχυροποιήσει τα επιχειρήματά της.

Η καλλιτεχνική αξία ενός έργου σε μεγάλο βαθμό είναι η πρόθεση του καλλιτέχνη. Τα μέσα έκφρασης κρίνονται επιτυχή όταν η πρόθεση μετατρέπεται σε επιθυμητή αντίδραση. Οι αισθητικές θεωρίες και οι μέχρι τώρα ορισμοί δεν έχουν κανένα χώρο στη σύγχρονη τέχνη. Χαρακτηρίζοντας κάτι ως τέχνη δε σημαίνει απαραίτητα ότι είναι «καλή» τέχνη.

H Freeland πραγματεύεται μεταξύ άλλων, το αίμα και την ιεροτελεστία, ζητήματα γούστου και ωραίου, το Brillo Box του Warhol, τις πολιτισμικές συναντήσεις, την τέχνη ως υλικό αγαθό, τη σχέση της με το φύλο, ως εγκεφαλικό παράγωγο και την αμεσότητα της τέχνης μέσω των ψηφιακών μέσων.

Η συγγραφέας δίνει περισσότερο σε μας τη δυνατότητα να σκεφτούμε αν όντως αυτό που βλέπουμε είναι τέχνη, δίνοντας πολλά παραδείγματα, αρνούμενη ωστόσο η ίδια να πάρει σαφή θέση.

Το πρώτο κεφάλαιο για το αίμα και την ιεροτελεστία είναι αυτό που θα σας πείσει να διαβάσετε παρακάτω

Δείτε και αυτό το βιντεάκι, το βρήκα αρκετά διασκεδαστικό

fighting the Void...

2008-10-24T18:57:00.004+03:00

μια ομάδα μεταναστών περνάει από μπροστά μου τρέχοντας με την πραμάτειά τους.

Κάθομαι πίσω από το τζάμι του καφέ που βρίσκομαι προσπαθώνταςνα απωθήσω κάθε σκέψη. Τον τελευταίο καιρό νομίζω ότι το μυαλό μου με προδίδει, παίζει μαζί μου κρυφτό. Τις στιγμέ που το χρειάζομαι δεν βρίσκω πάντα αντπόκριση. Για αυτό απέχω. Θα επανέλθω...

red...

2008-09-15T02:31:00.004+03:00

πορφυρό το χρώμα της λήθης
κόκκινο όπως το αίμα
όπως η παλλόμενη καρδιά
όπως η ζωή

οι αγάπες, οι αγώνες

τα εντονότερα συναισθήματα
είναι τα πιο ανθρώπινα

καθρευτης...

2008-09-05T02:55:00.002+03:00

Μια εικόνα θολή, αυτή είναι ο καλύτερός σου καθρέφτης. Κοιτάς μέσα του και βλέπεις πάντα το ίδιο σκυφτό πρόσωπο, να κοιτά στο κενό, να σκέφτεται περισσότερο από όσο πρέπει.

Αυτή η εικόνα είναι η πιο οργισμένη σιωπή. Μια ανεξήγητη σιωπή που γυρεύει να ξεσπάσει.Αυτή η ασπρόμαυρη φωτογραφία είναι ο καθρέφτης σου.

Για όσα δε λες. Για όσα δεν κάνεις. Για οσα σκέφτηκες και τα κράτησες για σένα.

Για αυτά που περίμενες και δεν ήρθαν και για αυτά που θα έρθουν και δε θα σε βρουν εδώ.

επανακτηση δυναμεων...

2008-08-24T03:19:00.004+03:00

Ξανά πίσω. Σα να μην έφυγες. Σαν αυτό το διάστημα να ήταν ένα σημείο στίξεως σε μια ευθεία.
_________________________'____________________________

Kι όμως, όσα έζησες σε αυτήν την άνω τελεία να σε έκαναν άλλο άνθρωπο. Μία τέλεια άνω τελεία. Με γραμμικότητα, με αρχή και τέλος. Μια άνω τελεία με παράλληλους κόσμους που αλληλοκαλύπτονται και δημιουργούν μια πολυδιάστατη πραγματικότητα. Κι ένας τρελός αέρας θα φυσάει για να σου θυμίζει αυτές τις μέρες.

Καλώς σας βρήκα για ακόμα μία φορά...

η μεγέθυνση του προβλήματος

2008-07-25T01:23:00.004+03:00

Το πρόβλημα τείνει να μεγαλώνει όσο πιο κοντά είσαι σε αυτό. Όσο απομακρύνεσαι μικραίνει. Υπακούει έτσι θα λέγαμε στη θεμελιώδη αρχή της προοπτικής. Ζήτημα άρα προοπτικής και οπτικής.

Σημαντικό ρόλο παίζουν και τα ψυχικά εφόδια που έχεις. Γιατί αλλιώς στέκεσαι απέναντί του οπλισμένος με την εμπειρία σου και την ψυχραιμία και αλλιώς χωρίς εφόδια, έτοιμος να κάνεις λάθος.

Ο χρόνος λειτουργεί σα φίλτρο. Φιλτράρει το πρόβλημα αφήνοντας μόνο τον πυρήνα αγκαλιασμένο από ένα σκιώδες περίβλημα. Το τελικό παράγωγο είναι αυτό που μένει να θυμάσαι. Το γέλιο, το δάκρυ, το φαιδρό, το τραγικό. Τότε βλέπεις την αγάπη ντυμένη με πολύ κλάμα, την απόγνωση περιτριγυρισμένη από πολύ γέλιο. Αλλά βλέπεις την ουσία

Όταν σου συμβαίνει κάτι, προσπάθησε να βγάλεις τον εαυτό σου από αυτή τη θέση. Σκέψου τον ψύχραιμα μετά από καιρό βρισκόμενο στη θέση του παρατηρητή. Τότε θα εκτιμήσεις σωστά το μέγεθος. 'Ισως παρηγορηθείς, ίσως πάλι όχι.

Σε κάθε περίπτωση το πρόβλημα είναι για καλό. Απλά και μόνο γιατί στο επόμενο πρόβλημα θα είσαι πιο δυνατός.

Αναπνέω...

2008-07-18T00:48:00.005+03:00

Προσοχή

Το μήνυμα αυτό δε γράφτηκε για να διαβαστεί. Γράφτηκε απλά για να υπάρξει. Τρεις λέξεις μοναχά σε χαρτί για ενσαρκώσουν μια σκέψη.

Μια σκέψη που πάντοτε υπήρχε ανάμεσα σε άλλες αυτόματες αντιδράσεις του μυαλού. Κι έγινε και αυτή αυτόματη αντίδραση. Αναπνοή μου.

Αναπνέω

ο διαγωνισμός του greekarchitects...

2008-07-13T01:22:00.006+03:00

βγαίνοντας για λίγο από την καλοκαιρινή ραστώνη για ένα συγγραφικό διάλειμμα βρήκα ευκαιρία να σχολιάσω τις επιλογές του διαγωνισμού για την διαμόρφωση των πίσω όψεων των κτιρίων της Διον. Αρεοπαγίτου 17-19. (κλικ απαραίτητο για την κατανόηση του ποστ)
Νομίζω ότι οι προτάσεις κινήθηκαν γενικά σε τρεις κατευθύνσεις. Η πρώτη κατεύθυνση ήταν η πλαστική αντιμετώπιση. Η δεύτερη ήταν η αρχιτεκτονική αντιμετώπιση που συχνά ακολουθείτο από πατέντες στις προτάσεις. Η τρίτη ήταν η παραίτηση από το πρόβλημα.

Η πλαστική αντιμετώπιση (βασικό παράδειγμά της είναι η νικήτρια πρόταση) σχεδόν αμελεί για το γεγονός ότι τα δύο κτήρια κατοικούνται και συνεπώς υπάρχουν χρήστες οι οποίοι χρειάζονται το φωτισμό και αερισμό που παρέχεται από την πίσω όψη. Σίγουρα η νικητήρια πρόταση προτείνει ένα σπουδαίο αποτέλεσμα αλλά όχι αν ρωτήσουμε τους χρήστες του κτιρίου 19.

Μερικές από τις προτάσεις ήταν ευφυείς για μένα. Όπως θα έπρεπε να είναι προτάσεις αρχιτεκτονικού διαγωνισμού, με ολοκληρωμένες επεμβάσεις. δεχόμενες το πρόβλημα που υπάρχει, με σεβασμό στο χρήστη, το θεατή και ορισμένες από αυτές καινοτόμες.

Αυτό που ξένισε ωστόσο ήταν οι προτάσεις παραίτησης, οι οποίες μάλιστα πήραν και πολύ καλές διακρίσεις. Η πρώτη που δίνει για τους επισκέπτες του μουσείου 30% περισσότερη ακρόπολη και η δεύτερη που προτείνει για τις πίσω όψεις διαμόρφωσή τους όπως οι κύριες όψεις. Καθόλου ευρηματικές, το ελάχιστο,θα παρατηρούσα.

Το φιλικά κείμενο jnb-crew μετείχε κι εκείνο με μια πολύ έξυπνη ιδέα αλλά δυστυχώς παιδιά μου σας έφαγαν τα κυκλώματα.

Για να μην πείτε βέβαια ότι είμαι γκρινιάρα, το όλο εγχείρημα ήταν πολύ καλό.

αντιο κανέλο...

2008-07-08T22:29:00.004+03:00

Χωρίς παραπάνω λόγια

με την ψυχή στα μάτια...

2008-06-30T02:21:00.002+03:00

πώς να είναι άραγε να κοιτάς στα μάτια κάποιου και να μπορείς να δεις την ψυχή του; ίσως σα μουσώνας

habitat style...

2008-06-27T13:29:00.011+03:00

να και κάτι ακόμα που δεν επέζησε στη χώρα μας. Προϊόντα habitat μπορούμε μόνο να βρούμε σε μεγάλο πολυκατάστημα του οποίου αρνουμαι να κάνω γκρίζα διαφήμιση. Μια ιδέα λοιπόν από τον καιρούριο αγγλικό κατάλογο:

blue...

2008-06-25T10:42:00.004+03:00

Η γη, μια γαλάζια κουκίδα
το μπλε του ουρανού
που βάφει και τη θάλασσα γαλάζια

μπλε ψυχρό της τρικυμίας
τυρκουάζ της χαράς
κυανό της σιωπής

ο ελύτης λέει πως ο θεός ξοδεύει το μπλε για να μην το βλέπουμε

ο ουρανός χρωματίζει τα πάντα, όχι μόνο τη θάλασσα

ζούμε μες στο κυανό

Η γέφυρα της λίμνης των Ιωαννίνων (;)...

2008-06-21T20:55:00.010+03:00

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου ένα ενδιαφέρον άρθρο του περιοδικού του ΤΕΕ με τίτλο «Νησί να παραμείνει το νησί της Λίμνης Ιωαννίνων».

Το κοινοτικό συμβούλιο της Νήσου Ιωαννίνων με πλειοψηφία ενός ατόμου αποφάσισε την ανάθεση μελέτης σκοπιμότητας κατασκευής γέφυρας σύνδεσης της Νήσου με την παράκτια περιοχή τη πόλης των Ιωαννίνων. Το τμήμα ΤΕΕ Ηπείρου αντιτάχθηκε με επιστολή του στην απόφαση αυτή.

Όπως πολύ σωστά αναφέρει το άρθρο, το θέμα είναι εξαιρετικής σημασίας, αφού έχει περιβαλλοντικές, τεχνικές, ιστορικές, αισθητικές, οικονομικές και κοινωνικές διαστάσεις. Το ζήτημα είναι πολυσύνθετο, και δεν αρκεί μια απόφαση ενός συμβουλίου αλλά η συνδιαλλαγή όλων των φορέων που μπορεί να εξαρτώνται από μια τέτοια απόφαση. Ειδικά του ΤΕΕ που είναι θεσμοθετημένος επιστημονικός σύμβουλος.

Η φυσιογνωμία της περιοχής. Η πόλη των Ιωαννίνων με το κάστρο, τη λίμνη και το νησί όπως επίσης και το φυσικό περιβάλλον αυτών, δημιουργούν ένα μοναδικό αισθητικό σύνολο με χαρακτηριστικές μορφές. Η δημιουργία μιας γέφυρας δε συνάδει με τις ιδαιτερότητες των μορφημάτων (μορφημάτων φυσικού και δομημένου χώρου, χρόνου, δράσεων και συμπεριφορών) και καθορίζουν τη φυσιογνωμία του τόπου
Η παράδοση της περιοχής. Η ιδιαίτερη φυσιογνωμία της περιοχής είναι και το σκηνικό που έχουν λάβει χώρα πολλές ιστορίες κάνοντας την πόλη των Ιωαννίνων γνωστή. Μία βόλτα με το καράβι από το Μώλο είναι ένα ταξίδι στην παράδοση.
Η λίμνη Παμβώτιδα έχει χαρακτηριστεί ως περιοχή ιδαίτερου φυσικού κάλλους και για αυτό το λόγο έχει αναγνωριστεί από την πολιτεία και προστατεύεται με ειδικές διατάξεις και νόμους, που προσδιορίζουν τη δυνατότητα οποιασδήποτε παρέμβασης εντός ή εκτός των ορίων της λίμνης. Η καταργηθείσα ΚΥΑ δεν επέτρεπε τέτοιου είδους επεμβάσεις, όπως η κατασκευή γέφυρας. Η γέφυρα θα αλλοιώσει την αισθητική της περιοχής, τα δύσκολα έργα θεμελίωσης θα βλάψουν ανεπανόρθωτα το οικοσύστημα της λίμνης ενώ έργα όπως δημιουργία χώρου στάθμευσης και εργοταξίου θα επιβαρύνουν το περιβάλλον της.
Το νησί δεν αποτελεί ξεχωριστεί οντότητα αλλά ανήκει σε ένα ευρύτερο σύνολο μνημείων παράδοσης, είναι κληρονομιά πολιτισμού όλων των ανθρώπων. Ιωάννινα- Παμβώτιδα- Νησάκι είναι μια οντότητα κοινής αναπτυξιακής πορείας. Μόνο ως τέτοιο μπορεί να αντιμετωπίζεται, δε μπορεί να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά με κριτήρια εντελώς τοπικιστικά. Η ανάπτυξη του νησιού είναι συνηφασμένη με την ομαλή και ομόρρυθμη ανάπτυξη όλης της περιοχής. Η φέρουσα ικανότητα του χώρου, οι αρχές αειφορίας και της βιώσιμης ανάπτυξης και ο σεβασμός στο περιβάλλον και την παράδοση είναι οι βασικές παράμετροι που πρέπει να στηριχτεί η ανάπτυξη.

Το ΤΕΕ δεν είναι αντίθετο στην εκπόνηση μελέτης βελτίωσης των πλωτών μέσων σύνδεσης της πόλης με το Νησί. Τόσο του ωραρίου των δρομολογίων όσο και της μορφής τους, καθώς τα σημερινά καραβάκια ρυπαίνουν τη λίμνη.

Να παραθέσω λοιπόν και το δικό μου σχολιασμό σε όλο αυτό. Λυπάμαι για τους τοπικούς άρχοντες γιατί το μόνο που έχουν στο νου είναι η μάταια επιδίωξη υστεροφημίας για έργα που θα αφήσουν εποχή, που θα φέρουν την υπογραφή τους. Μια πλακέτα με το όνομά τους ενώ θα έχουν χαλάσει μια για πάντα το περιβάλλον στο οποίο ζουν. Αναζητούν ένα έργο που θα τους φέρει περισσότερους τουρίστες κατά τη γνώμη τους ενώ αδιαφορούν για το γεγονός ότι κανείς δεν πάει στο νησί για τα μαγαζιά ή τα εστατόριά του αλλά επειδή μέσω της πορείας αυτής έρχεται πιο κοντά στην ιστορία του. Οι κύριοι του κοινοτικού συμβουλίου ας καταλάβουν ότι είναι υπεύθυνοι και λογοδοτούν στα χρόνια ιστορίας τους, όχι στους καταστηματάρχες και τους εστιάτορες που θέλουν τα κέρδη τους να αυξάνονται.

Δείτε επίσης το άρθρο του Ηπειρωτικού αγώνα για το θέμα (κλικ)

οι φωτογραφίες από το άλμπουμ του Muzamil Ahmad(κλικ)

ποδοπατώντας τη χώρα του ποτέ ποτέ...

2008-06-08T01:15:00.006+03:00

Πρόσφατα έπεσε στην αντίληψή μου (χάρη στο φίλο τελεολογικό) ένα άρθρο του ελεύθερου τύπου για τη χώρα του ποτέ ποτέ και το σύνδρομο του Πήτερ Παν(κλικ εδώ). Το άρθρο μίλαγε για το σύνδρομο που έχει πάρει το όνομά από το γνωστό ήρωα του παραμυθιού και απαντάται κυρίως σε ενήλικες άνδρες. Όπως αναφέρεται στο άρθρο: Όση γοητεία εκπέμπει αρχικά τόση αντιπάθεια μπορεί να εισπράξει στη συνέχεια εξαιτίας της συναισθηματικής του ανωριμότητας. Ζει ανάμεσά μας και πάσχει, χωρίς συχνά να το γνωρίζει και ο ίδιος, από το «σύνδρομο του Πίτερ Παν» - ένα διεθνές, μεσοαστικό φαινόμενο, που εξέθρεψαν τις τελευταίες δεκαετίες οι αντιλήψεις και η νοοτροπία των σύγχρονων κοινωνιών. Αυτοκαταστροφικός και παρεξηγημένος, αυτός ο τύπος του άντρα «δεν είναι αγύρτης ούτε άρρωστος διανοητικά», διευκρινίζει σε βιβλίο του ο κλινικός ψυχολόγος Dan Kiley. «Είναι μόνο ένας σύγχρονος πειρατής που θαλασσοδέρνεται σε μια θάλασσα μοναξιάς».

Η αναφορά λοιπόν του παρόντος μπλογκ στη συνέχεια όπως και η αναφορά του ονόματός μου εντός εισαγωγικών με ξένισε. Η παράθεση αυτούσιων προτάσεων είναι παραπλανητική και δε δίνουν μία σαφή εικόνα. Στην τελική, ας μην αναφέρεται το μπλογκ σαν ένα παράδειγμα του συνδρόμου. Κι ενώ αναφέρει το άρθρο ότι το σύνδρομο είναι έκδηλο σε άνδρες, έρχεται με τα παραδείγματα που θέτει η αρθρογράφος να διαψευσθεί. Γιατί βάζει μια γυναίκα να μιλάει και να της απαντούν. Ίσως και αυτός ήταν ο λόγος που μπήκε και το όνομα εντός εισαγωγικών. Για να καταλάβει ο, τι θέλει ο καθένας. Προφανώς όμως στην έρευνα που προηγήθηκε της συγγραφής, αυτά ήταν τα αποτέλεσμα τα της μηχανής αναζήτησης.

Η δημοσιογραφία και η αρθρογραφία όπως φαίνεται περιορίζεται σε απλή παράθεση πληροφοριών που εξυπηρετούν το συμπέρασμα που πρέπει να εξαχθεί. Μια αναζήτηση στο google και αυτό είναι: έχεις άρθρο. Μήπως τελικά έπρεπε να έχω γίνει δημοσιογράφος; Internet εχω…

Λυπάμαι μόνο που ένα άρθρο αρκεί για να με ακυρώσει σαν άνθρωπο. Για να κρίνουν τη δουλειά μου, τις σκέψεις μου. Δουλεύω σχεδόν 16 ώρες το 24ωρο και ανήκω στην γενιά των 700 ευρώ. Αναλαμβάνω τις ευθύνες μου και παραπάνω από όσες μου αναλογούν. Όταν μπορώ, γράφω Αυτή είναι η μικρή μου φυγή. Όχι τόσο με την έννοια της φυγής από τον κόσμο, όσο με την επιστροφή στον εαυτό μου. Πολλές φορές εύχομαι να είχα μείνει παιδί αλλά αυτό δε σημαίνει ότι στερούμαι υπευθυνότητας.

Ορίστε: δικαιολογούμαι σε μια δημοσιογράφο με μόνο όπλο τη λογική μου απέναντι στο δικό της όπλο, τη μηχανή αναζήτησης του google. Η αρθρογραφία σηκώνει τα χέρια ψηλά.

πετρούλα εκτός εισαγωγικών

πρωινό update: θεώρησα σωστό ότι η κυρία Παπαδημητρίου έπρεπε να ξέρει ότι γίνεται αναφορά στο γραπτό της και για αυτό να την ενημερώσω, αντίθετα αν η ίδια το έκανε στην περίπτωσή μου. Κάθε προσπάθεια ωστόσο απέτυχε καθώς η αποστολή μέηλ στα τμήματα ή τους συντάκτες γίνεται μέσω μιας φόρμας η οποία κατέληγε σε σφάλμα. Προσπάθησα να το στείλω στην ίδια, στο τμήμα της, σε άλλα τμήματα υπόψιν της. Μένω με την ελπίδα λοιπόν της μηχανής αναζήτησης

μια ημέρα όλο το χρόνο...

2008-06-05T02:10:00.000+03:00

ούτε ο πιο ευφάνταστος άνθρωπος δε θα έκανε κάτι τόσο όμορφο
αυτός όμως θα το καταστρέψει

ας παρατείνουμε την ομορφιά όσο μπορούμε

η φωτογραφία όπως πάντα από τη yoshiko

αλήθειες και ψέματα...

2008-06-01T22:20:00.007+03:00

Έπειτα από πρόσκληση του Yellow Kid, ιδού:
4 αλήθειες και ένα ψέμα
μια από τις παρακάτω προτάσεις είναι ψευδής, οι άλλες τέσσερις αληθινές

δε μου αρέσουν τα γλυκά
στο λύκειο είχα λιποθυμήσει γιατί δεν είχα γράψει καλά σε ένα διαγώνισμα
ο χειρότερος μου εφιάλτης είναι να με τρων αράχνες
το αγαπημένο μου φαγητό είναι το κοτόπουλο με μπάμιες
ονειρευόμουν να γίνω αρχιτέκτων από το δημοτικό

4 ψέματα και μια αλήθεια
μια από τις παρακάτω προτάσεις είναι αλήθεια, οι άλλες τέσσερις είναι ψέμα

μια φορά ένας ταξιτζής με έβγαλε με το ζόρι από το ταξί όταν του είπα πού πηγαίνω
έχω δει πολλές συναυλίες από τα βραχάκια του Λυκαβηττού
κάποτε μου είχαν κάνει δώρο μια κρέμα προσώπου. Όταν την δοκίμασα έβγαλα εξανθήματα. Το χειρότερο ήταν ότι δε μπορούσα να την γυρίσω
ο αγαπημένος μου τραγουδιστής είναι ο Πάριος
είμαι πολύ ευέξαπτη

μαντέψτε τις απαντήσεις, την τετάρτη θα σας τις πω (μεγαααλη αγωνία). Καλώ τον φακεμόλ, την Phd, τις Muppet show girls και τα κορίτσια του freedom island να πάρουν μέρος (αν θέλουν)

η φωτο είναι από το άλμπουμ της yoshiko

white...

2008-05-31T23:47:00.003+03:00

επειδή ο πειραματισμός με τα βίντεο δε σταματάει...

το λευκό ουσιαστικά δεν υπάρχει
είναι απλώς η εκκωφαντική παρουσία φωτός
υπάρχει μόνο εξαιτίας του περιβάλλοντός του
και κάτω από ορισμένες συνθήκες
το άσπρο και το μαύρο είναι οι δύο όψεις ακριβώς του ίδιου πράγματος
υπάρχουν μόνο το ένα σε σχέση με το άλλο
και τι αλήθεια δεν υπάρχει σε σχέση με κάτι άλλο;

θα ακολουθησουν βίντεο για όλα τα χρώματα, μια ιδέα του Yellow kid

videothoughts...

2008-05-25T15:14:00.004+03:00

Δεν πρόκειται για κάποια υπερπαραγωγή αλλά για μια πρώτη απόπειρα. Μπορεί οι εικόνες να μοιάζουν γνωστές, μπορεί οι εικόνες να είναι σα deja vu. Θεωρείστε το το τρέηλερ κάποιου άλλου που θα έλθει στο μέλλον.

ιδιόχειρον...

2008-05-18T23:30:00.005+03:00

Για το: http://autographcollectors.blogspot.com/

Έπειτα από πρόσκληση των yellow kid, Δημήτρη Αθηνάκη και muppet show girls αναρτώ το ιδιόχειρο σημείωμά μου. Για τους επόμενους η διαδικασία έχει ως εξής:

1. Γράψε (με το χέρι)

2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε)

3. Πόσταρε.

4. Ειδοποίησε! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com/

5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους bloggers να συμμετέχουν.

Καλώ λοιπόν:

το Λαπουτιανό just another gone off
τη Faraona
τη Sleeper in Metropolis
την Phd (η οποία απο όσο ξέρω έχει πάρει ήδη πρόσκληση από το βιολόγο)
την Αίγλη
και τον Φακεμόλ