Πρόκειται για το πρώτο μυθιστόρημα του Κερτ Βόνεγκαντ το οποίο έγραψε το 1952. Περιγράφει έναν κόσμο όπως θα είχε εξελιχθεί αν οι μηχανές είχαν πάρει τη θέση του ανθρώπου στην παραγωγική διαδικασία και τι επιπτώσεις θα είχε αυτό στην ανθρωπότητα. Από όσο ξέρω είναι δυσεύρετο στην Ελλάδα και στα χέρια μου είναι στην πρώτη έκδοση, χωρίς μεγάλη επιμέλεια κειμένου. Ωστόσο είναι ένα μικρό αριστούργημα.
Σε αυτή την πραγματικότητα οι άνθρωποι χωρίζονται σε μηχανικούς οι οποίοι είναι η άρχουσα τάξη και στον υπόλοιπο πληθυσμό. Οι μηχανές αποφασίζουν για τον ρόλο που θα παίξει ο κάθε άνθρωπος με βάση τα τεστ δεξιοτήτων στον οποίο τον υποβάλλουν σε νεαρή ηλικία. Κάθε άνθρωπος μπορεί να παίξει κάποιο ρόλο μόνο όταν υπάρχει θέση στο σύστημα για αυτόν, ενώ υποδαυλίζεται στην περίπτωση που δημιουργηθεί μια μηχανή για τη δουλειά που κάνει. Ο απλός πληθυσμός απασχολείται είτε στο στρατό, είτε στο σώμα αποκομιδής απορριμάτων και ανακύκλωσης.
Το πιάνο μπορεί να παίζει μόνο του αν προστεθεί σε αυτό μηχανισμός. Όμως πάντα ο πιανίστας θα βγάλει κάτι από εκείνον στην εκτέλεσή του και για αυτή τη δυνατότητα να παίξει, θα πολεμήσει. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει ελπίδα. Στο κάτω κάτω... αυτός που δεν έχει τίποτα να χάσει, δε φοβάται.
