Δε θυμάμαι την πλατεία σα χώρο συγκέντρωσης- κοινωνικοποίησης. Την θυμάμαι ώς χώρο αναμονής, χώρο για τραπεζοκαθίσματα και ετερόκλητες τέντες, για τοπική ρουσφετολογία με παρουσιολόγιο στις ομιλίες πριν τις εκλογές. Η πλατεία της παλιάς μου γειτονιάς, μιας πόλης σε ένα προάστιο της Αθήνας ήταν και είναι μια πλατεία που η μόνη συζήτηση για αυτήν είναι αν επιτρέπεται να κυκλοφορούν ελεύθερα τα οχήματα εκτός των ωρών ανεφοδιασμού. Αφήσαμε την πλατεία ως αγοραφοβικοί, τρέξαμε στα σπίτια μας με τις ανέσεις, τις τηλεοράσεις με δόσεις, διεκδικώντας την εξουσία του τηλεκοντρολ.
Η πλατεία αυτή ποτέ δεν ανήκε στον κόσμο της. Καμία πλατεία. Κι όμως, ξέρεις ότι βάσει Συντάγματος ακόμα κι αν τα χάσεις όλα, εκεί είναι το μέρος όπου δε μπορεί κανένας να σου απαγορευσει να είσαι. Γιατί είναι δική σου και δική μου, είναι όλων μας.
Πρόσφατα σχετικά, το πάρκινγκ που έγινε πάρκο στη Ναυαρίνου, το πάρκο που αποτράπηκε από το να γίνει πάρκινγκ στην Κύπρου κι ένα σωρό άλλα παραδείγματα (δημοτική αγορά Κυψέλης, παρκο Δρακοπουλου, επαναοικοιοποιηση πλ. Εξαρχείων) δίνουν μια δυναμική στην έννοια του δημόσιου χώρου της Αθήνας. Οι πολίτες διεκδικούν ελεύθερο χώρο και ελεύθερη έκφραση. Οι χώροι αυτοί δε μένουν ανενεργοί. Από την άλλη έχουμε το Βοτανικό Κήπο της Πετρούπολης και των Αγρό Αγίων Αναργύρων οι οποίοι επαναοικοιοποιούνται τη γη, το χώμα που ανήκει σε όλους.
Τηρώντας στάση παρατηρητή στα πρόσφατα γεγονότα στις μεγάλες πλατείες του Αραβικού κόσμου και έπειτα στην Ισπανία νομίζω ότι ο κόσμος εδώ περίμενε με ανυπομονησία τη δική του τη σειρά να φωνάξει. Γιατί σίγουρα έχει πολλούς λόγους. Η δυνατή φωνή έδωσε σκυτάλη σε συζήτηση, συζήτηση επί της συζήτησης. Η λαϊκή συνέλευση που λαμβάνει χώρα στην πλατεία Συντάγματος είναι ένα γεγονός πρωτόγνωρο σε σχέση με όσα μέχρι τώρα ήξερα. Μπορεί να έχει τα προβλήματά της σα διαδικασία αλλά και σαν προσκόλληση στη διαδικασία, ωστόσο φαίνεται ότι ο κόσμος έχει αφήσει το σπίτι του και συμμετέχει. Αν ένα πράγμα κρατώ σίγουρα από αυτή την περίοδο που ζω από αρκετά κοντά είναι η καλή διάθεση, η διάθεση για συμμετοχή.
Πρόσφατα σχετικά, το πάρκινγκ που έγινε πάρκο στη Ναυαρίνου, το πάρκο που αποτράπηκε από το να γίνει πάρκινγκ στην Κύπρου κι ένα σωρό άλλα παραδείγματα (δημοτική αγορά Κυψέλης, παρκο Δρακοπουλου, επαναοικοιοποιηση πλ. Εξαρχείων) δίνουν μια δυναμική στην έννοια του δημόσιου χώρου της Αθήνας. Οι πολίτες διεκδικούν ελεύθερο χώρο και ελεύθερη έκφραση. Οι χώροι αυτοί δε μένουν ανενεργοί. Από την άλλη έχουμε το Βοτανικό Κήπο της Πετρούπολης και των Αγρό Αγίων Αναργύρων οι οποίοι επαναοικοιοποιούνται τη γη, το χώμα που ανήκει σε όλους.
Τηρώντας στάση παρατηρητή στα πρόσφατα γεγονότα στις μεγάλες πλατείες του Αραβικού κόσμου και έπειτα στην Ισπανία νομίζω ότι ο κόσμος εδώ περίμενε με ανυπομονησία τη δική του τη σειρά να φωνάξει. Γιατί σίγουρα έχει πολλούς λόγους. Η δυνατή φωνή έδωσε σκυτάλη σε συζήτηση, συζήτηση επί της συζήτησης. Η λαϊκή συνέλευση που λαμβάνει χώρα στην πλατεία Συντάγματος είναι ένα γεγονός πρωτόγνωρο σε σχέση με όσα μέχρι τώρα ήξερα. Μπορεί να έχει τα προβλήματά της σα διαδικασία αλλά και σαν προσκόλληση στη διαδικασία, ωστόσο φαίνεται ότι ο κόσμος έχει αφήσει το σπίτι του και συμμετέχει. Αν ένα πράγμα κρατώ σίγουρα από αυτή την περίοδο που ζω από αρκετά κοντά είναι η καλή διάθεση, η διάθεση για συμμετοχή.
Το σίγουρο είναι ότι έχει αλλάξει η αντίληψή μας για το δημόσιο χώρο και η διάθεσή μας να ακούσουμε και να ακουστούμε. Κι αν θέλετε τη γνώμη μου, αυτό από μόνο του είναι πολύ σημαντικό.
Όλοι έξω στις πλατείες!
Η εικόνα είναι από το ιστολόγιο της ομάδας Multimedia Real-Democracy και της φωτογράφου xeni taze
Το ποστ είναι δι-ιστολογικό αφιέρωμα και συμμετέχουν από όσο ξέρω οι
