Πρόσφατα είχα συνομιλία με έναν παλιό μου φίλο Πορτογάλο. Συνηθίζουμε να έχουμε πολιτικές συζητήσεις ή φιλοσοφικές γιατί συχνά ερχόμαστε σε αντιπαράθεση εξαιτίας των αντιδιαμετρικών απόψεων που έχουμε. Του εξηγούσα την κατάσταση στην Ελλάδα και πόσο άσχημη είναι. Ότι πολλοί άνθρωποι δεν έχουν λεφτά για τις στοιχειώδεις ανάγκες τους, πόσες οικογένειες ήταν χωρίς ρεύμα τα Χριστούγεννα. Μου απάντησε το εξής: είσαι σε μια από τις πιο πλούσιες χώρες της γης, στον αποκαλούμενο δυτικό κόσμο. Σκέφτεσαι πόσοι άνθρωποι στον πλανήτη δεν έχουν ούτε το ένα εκατοστό από όσα φαντάζεσαι; πόσοι αγωνιούν απλά και μόνο για το νερό τους;.
Ένιωσα ηλίθια. Το ομολογώ. Αλλά κατάλαβα τη σχετικότητα των πραγμάτων. Γιατί πολλά πράγματα τα θεωρούμε δεδομένα ενώ δεν είναι. Φαντάζομαι ότι είναι πιο δύσκολο να χάνεις κεκτημένα απ'ότι κάτι που δεν είχες ποτέ.
Κι όλα αυτά γιατί κάτι μας έχει ξεφύγει. Ζούμε σα να παίζουμε Monopoly, σε ένα ατέρμονο παιχνίδι αστικών συμβάσεων, καθημερινότητας σε μία καταναλωτική δίνη και διαλέγουμε μόνο το χρώμα που θα έχει το πιόνι μας - και που πάντα θα είναι ένα απλό πιόνι-
Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να αντιστραφούν οι ρόλοι. Επίσης δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να αλλάξει το τοπίο αν τα πιόνια μπορούσαν να ορίζουν το παιχνίδι. Για μένα το παιχνίδι αλλάζει μόνο από τις σχέσεις μεταξύ των παιχτών. Γιατί στο τέλος, ενώ όλα αλλάζουν, τίποτα δε μένει όρθιο, τουλάχιστον έχει ο ένας τον άλλο.
το screenshot από το λογαριασμό twitter του _Capitalism_
