Κι όμως δεν πεθαίνει, ανασυντίθεται από τις στάχτες του σα φοίνικας. Και είναι αυτό το καταφύγιο που μισώ, που βρίσκω τις ώρες τις μικρές και πιο δύσκολες. Δε με διώχνει και δε με βαριέται ποτέ, μπορώ να γράφω ο,τι ασυναρτησία θέλω. Για όσα έζησα και όσα δεν έζησα, για τις όμορφες στιγμές και τα λάθη, για όσα θα θυμάμαι.
Καμιά φορά ένα τραγούδι το έχεις ακούσει τόσες πολλές φορές που από κάποιο σημείο κι έπειτα δεν το ακούς. Μάλλον αυτό έπαθα. Παρόλα αυτά είναι πολύ ωραίο...
