Τον τελευταίο καιρό είναι πολύ του συρμού οι τηλεοπτικές εκπομπές «αρχιτεκτονικής» που υπόσχονται την ανακατασκευή των σπιτιών.
Η αρχή έγινε στο εξωτερικό και όπως ήταν αναμενόμενο, ξεπήδησαν κλώνοι και στην Ελλάδα. Εδώ βέβαια σκόνταψαν σε μερικά εμπόδια. Η πολεοδομική νομοθεσία, το μεγάλο κόστος κατασκευής και η χρονοβόρα διαδικασία περιόρισαν τις εκπομπές σε εύρος μερικών δωματίων ή στην επισκευή κάποιου ήδη υπάρχοντος κτιριακού κελύφους.
Οι οικογένειες που επιλέγονται δε μπορούν να επισκευάσουν ή να επιπλώσουν μόνες τους το σπίτι που ζουν. Πολύ σωστά υπάρχει αυτό το κριτήριο γιατί υπάρχει και η ανθρώπινη διάσταση. Αυτό απέχει πολύ όμως από το να καταντά η εκπομπή σε φτηνό ριάλιτυ όπως τείνει να γίνει.
Ο σχεδιασμός ενός σπιτιού οφείλει να είναι προϊόν διαβούλευσης μεταξύ σχεδιαστή και χρήστη. Ο σχεδιαστής παρεμβαίνει δημιουργώντας τις χωρικές ποιότητες εκείνες που ο χρήστης τελικά θα μετατρέψει σε ένα οικείο περιβάλλον για να στεγάσει τη ζωή του. Σε αυτές τις εκπομπές βλέπουμε τι γίνεται όταν ένας σχεδιαστής καλείται να σχεδιάσει κρίνοντας περισσότερο από το τι θα άρεσε στο χρήστη παρά το τι πραγματικά του αρέσει, πολύ απλά γιατί ο χρήστης βρίσκεται κάπου αλλού. Η αρχιτεκτονική που παρουσιάζεται είναι ένα διαφημιστικό προϊόν βιτρίνας το οποίο βασίζεται σε χορηγούς οι οποίοι ουσιαστικά εξοπλίζουν το χώρο. Ενώ η αρχιτεκτονική οφείλει να είναι ανθρωποκεντρική, σε αυτές τις εκπομπές γίνεται ο ενδιάμεσος καταναλωτικού προϊόντος.
Έτσι σε αυτές τις εκπομπές βλέπουμε χώρους- φιγουρίνια από περιοδικά που παραπέμπουν σε χώρο κάθε άλλο παρά κατοικία. Με εξοπλισμό που πολύ συχνά είναι δύσκολο να συντηρηθεί ή να λειτουργήσει ως έχει. Είναι άραγε η ματαιότητα του σχεδιαστή που πληρώνεται, του χρήστη που ζητάει βοήθεια ή του διαφημιζόμενου χορηγού;
Τελικά τι είναι αυτό που προβάλλεται; Προβάλλεται ο πόνος μιας οικογένειας και εν τέλει ένα σπίτι για κατάλογο επίπλων και διακοσμητικών. Είναι αυτό Αρχιτεκτονική ή είναι ένα κακέκτυπο αυτής για τις ανάγκες της τηλεοπτικής παραγωγής; Είναι τελικά και η Αρχιτεκτονική ένα αναλώσιμο προϊόν προς κατανάλωση;
