περί της ομορφιάς των κτιρίων...

τα λόγια του Αλαίν Ντε Μποττόν από την Αρχιτεκτονική της Ευτυχίας: "Άρα ο να περιγράψεις ένα κτίριο ως όμορφο σημαίνει κάτι παραπάνω από μια αισθητική συμπάθεια, υπονοεί μια έλξη προς το τρόπο ζωής που προωθεί η συγκεκριμένη κατασκευή μέσα από τη στέγη, τα πόμολα, τα πλαίσια των παραθύρων, τις σκάλες και την επίπλωσή του. Ένα αίσθημα ομορφιάς αποτελεί σημάδι ότι έχουμε καταφέρει να αρθρώσουμε υλιστικά ορισμένες από τις ιδέες μας περί καλής ζωής.

Δική μου παρατήρηση: η αστική πολυκατοικία άρα βρίσκει το μέσο όρο και τον καλύπτει με ένα "πολυτελής κατασκευή"...ματαιότητα ή κάτι άλλο;

Αόρατη...

Δουλεύω από τότε που ήμουν στη σχολή. Δεν ξέρω αν μου έκανε καλό ή κακό αλλά μάλλον με κρατούσε πάντα προσγειωμένη στην πραγματικότητα. Αρχικά δουλευα για την πλάκα μου. Και μετά όμως μάλλον για πλάκα δούλευα...όχι τη δική μου. Τελειόφοιτη δούλευα για 5 ευρώ την ώρα. Ούτε ανειδίκευτο προσωπικό δεν παίρνει τόσα. Δε μπορούσα να πω όμως και τίποτα γιατί και συνάδελφοί μου τόσα έπαιρναν. Άλλαξα γραφείο, βρήκα κάτι που μου άρεσε και ο μισθός μου έφτασε τα 8 ευρώ την ώρα. Χωρίς να κόβω δελτίο παροχής γιατί ο εργοδότης μου δε δεχόταν να πληρώνει την εφορεία και πλήρωνα μόνη μου το ΤΣΜΕΔΕ. Από πέρυσι το ωράριό μου έχει υποστεί περικοπές. Και αποφάσισα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Άνοιξα το δικό μου γραφείο, παράλληλα με την απασχόληση μου τρεις φορές την εβδομάδα στο γραφείο που δούλευα. Μπήκα στα βαθιά. Σήμερα σαν την επιβεβαίωση ενός προαναγγελθέντος θανάτου ο εργοδότης μου μου ανακοίνωσε ότι το γραφείο θα κλείσει επ' αόριστον.

Όλο αυτό τον καιρό αν δεν ήμουν αόρατη...τι ήμουν; Δεν ήμουν πουθενά, από πουθενά εξαρτημένη. Δεν ήμουν παρά για μένα μόνο. Κι ίσως ένα περιττό έξοδο για ένα αρχιτεκτονικό γραφείο.

Κι αυτό δεν αξίζει σε κανέναν...