βγαίνοντας για λίγο από τη χώρα του ποτέ ποτέ...

Στη χώρα του ποτέ ποτέ δεν υπάρχουν αστυνομικοί. Πιθανόν και να είναι η μοναδική χώρα που δεν έχει αστυνομία. Αλλά δεν έχει και την αρχή την οποία "προστατεύει" η αστυνομία. Όλες οι άλλες χώρες δεν είναι τόσο ευλογημένες. Μαζί με τους αστυνομικούς και τις θεσμικές αρχές έρχεται και η "επιβολή" του νόμου: υπερβολική, παράλογη προς ανθρώπους που αμφισβητούν. Η αμφιβολία όμως και η αμφισβήτηση είναι η γενεσιουργός αιτία του πολιτισμού μας. Χμ...αν μπορούμε να αποκαλέσουμε αυτό που ζούμε πολιτισμό...

Τρόμος. Εκφοβισμός. Τα μέσα της σημερινής επιχειρηματολογίας του κράτους δικαίου μας. Ποιο δίκαιο και ποιο κράτος; Ξέρεις κάτι; Υποψιάζομαι ότι αύριο θα χρειάζομαι άδεια και για να αναπνέω ακόμα. Το γεγονός ότι υπάρχω και σκέφτομαι είναι ικανό να με στοχοποιήσει.

Τα μηνίγγια μου πάλλονται. Δεν νιώθω απλά αδικημένη, νιώθω ποδοπατημένη. Αλλά είμαι ελεύθερη. Ελεύθερη να διαφωνώ, ελεύθερη και να το λέω. Ζήσε με αυτό. Και παράτα με