yellow...

κίτρινο...
όπως οι χαρούμενες σκέψεις μας

και τα χρώματα του φθινοπώρου
μια απόχρωση της γης
που γεμίζει με φως τον καμβά του ζωγράφου

όπως ο χρυσός ήλιος...

ληστεία-απολογία...

Πρόσφατα μία φίλη μου τραπεζικός μου διηγήθηκε την περιπέτεια που είχε εν ώρα εργασίας.

Την ώρα που άνοιγε την τράπεζα και ενώ ήταν με δύο ακόμα συναδέλφους και έναν πελάτη, εισέβαλε στην τράπεζα ένας άγνωστος με κράνος και ζήτησε τα λεφτά που είχαν στο ταμείο. Έπειτα από την αναμενόμενη σύγχυση, του έδωσαν τα λιγοστά λεφτά που είχαν στα ταμεία μιας και δεν είχαν καλά καλά ανοίξει. Ανέφεραν στο ληστή ότι έχουν μόνο 1500 ευρώ και εκείνος πολύ συγκαταβατικά απάντησε "δεν πειράζει, όσα έχετε". Φεύγοντας ζήτησε αρκετές φορές συγγνώμη για την αναστάτωση.

Λίγο μετά έγινε γνωστό ότι ο ληστής είχε ληστέψει προηγουμένως μια τράπεζα δύο τετράγωνα πιο κάτω, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.

Η εντύπωση που μου δημιουργήθηκε είναι πως τέτοια περιστατικά θα συναντάμε όλο και πιο συχνά στο μέλλον. Άνθρωποι εξαθλιωμένοι από τα χρέη που γυρεύουν τρόπο να βγάλουν ένα δυσβάσταχτο φορτίο από πάνω τους με κάθε τίμημα. Που μία ενδεχόμενη τιμωρία για ληστεία τους αφήνει αδιάφορους δίπλα στο δέλεαρ να απαλλαχτούν από την πληγή του χρέους.

Ακόμα...πόσο μεγάλο έγκλημα θεωρείται να ληστεύεις αυτον που σε ληστεύει καθημερινά; που ασελγεί επί μονίμου βάσεως επάνω σου χωρίς ελπίδα ποτέ κανένας να αποδώσει δικαιοσύνη για αυτές τις άνομες πράξεις;

η αναγκαιότητα ύπαρξης της κατσαρίδας...

Η πρόσφατη εκτεταμένη επαφή μου με το έντομο με οδήγησε σε μια σειρά προβληματισμών.

Η κατσαρίδα φαινομενικά δεν έχει καμία χρησιμότητα. Η κατσαρίδα της πόλης δε φαίνεται να ανήκει σε καμία τροφική αλυσίδα, ή ακόμα κι αν ανήκει, είναι στην κορυφή της με ακριβώς υποκείμενα αυτής το πουρί της τουαλέτας και τη βρωμιά του υπόνομου. Σε κάθε δημόσια εμφάνισή της γίνεται αντικείμενο απέχθειας και όχι άδικα. Υπάρχει άραγε κάποιος λόγος που υπάρχει αυτό το ζώο; Δε μπορώ να δω κάποιον προφανή παρά μόνο την ανάγκη αναγνώρισης κάτι πραγματικά άσχημου και ίσως η αναγνώριση του ωραίου από μέρους μας, ή έστω καλύτερου σε σχέση με αυτό. Δίπλα σε αυτό το ζώο όλα σχεδόν μοιάζουν πιο ωραία. Ένας κάπως παράδοξος τρόπος να εκτιμήσουμε συγκριτικά όλα όσα μας περιβάλλουν.

Όπως φαίνεται όμως κατσαρίδες υπάρχουν και μεταφορικά. Άνθρωποι κατσαρίδες που έπειτα από την επαφή μαζί τους εκτιμάς την ουσία της ως τότε αμόλυντης ζωής σου. Χαίρεσαι για το γεγονός ότι χάρις σε αυτές τις υπάρξεις, είδες τι είναι καλό και το εκτίμησες. Στην τελική, πρέπει να δεις κάτι πραγματικά άσχημο για να αξιολογήσεις το όμορφο και αξιόλογο.

Συχνά οι μεταφορικές κατσαρίδες έρχονται σε ελκυστικό περιτύλιγμα, με γυαλιστερά φτερά ή ακόμα μεταμορφωμένες σε πασχαλίτσες ή πεταλούδες. Μην πέσετε στην παγίδα. Ο σκοπός τους είναι μόνο να σας κάνουν να σιχαθείτε. Να καταστρέψουν ο,τιδηποτε μπορέσουν με κάθε τίμημα.

Δείτε την κατσαρίδα σαν ένα μέσο. Ένα μέσο να δείτε τον κόσμο κάπως καλύτερο. Γιατί ο,τιδήποτε κι αν δείτε μετά από εκείνη...θα είναι πραγματικά όμορφο...

Για αυτό το λόγο πρέπει να ευχαριστείτε την κατσαρίδα, αν δε μπορείτε να την αγαπάτε. Να την ευγνωμονείτε.

αυταπάτη, the birth...

σικουενς σκηνών της αυταπάτης σε πρωτόλεια μορφή

my angel...

There was no light
Only the white night
First born when the sun
Screamed her eyes open
Daylight in the fields
Daylight mountains
Fire kisses the floor
Of the lakes and makes shadows

Now I cry for daylight
Daylight and the sun
Now I cry for daylight
Daylight everyone
Daylight in my heart
Daylight in the trees
Daylight kissing everything
She can see

Ooh your dream
Here on the water
Warm the sand
The seagulls calling
Kissed by kindness

You gave me this
Your fire becomes a kiss

Οι αόρατες πόλεις...

του Ίταλο Καλβίνο. (αφήγημα, εκδόσεις Καστανιώτη, εικοστός αιώνας, μετάφραση Ανταίος Χρυσοστομίδης) Ο συγγραφέας λέει για το έργο του "Στις Αόρατες πόλεις δεν υπάρχουν αναγνωρίσιμες πόλεις. Είναι όλες επινοημένες. Έδωσα στην κάθε μία ένα γυναικείο όνομα. Το βιβλίο αποτελείται από σύντομα κεφάλαια, το καθένα από τα οποία θέλει να προσφέρει ερεθίσματα για στοχασμούς που ισχύουν για κάθε πόλη ή την πόλη γενικότερα...".

Κάθε πόλη πόλη που περιγράφεται είναι στην ουσία η ίδια πόλη ιδωμένη από ένα άλλο πρίσμα. Είναι η χαρά μας ή η λύπη μας όπως την βλέπουμε στο χώρο, τα συναισθήματά μας που γιγαντώνονται καταλαμβάνοντας τις τρεις διαστάσεις. Η διάθεση μας αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα. Κι έτσι, τις ίδιες παραστάσεις μπορεί να τις βλέπουμε με άλλο τρόπο ή ακόμα να ανακαλύπτουμε νέες που ποτέ ως τώρα δεν είχαμε δει. Ο κόσμος μας δεν είναι ποτέ βαρετός ...

Η παρέμβαση του ειδικού τότε, πολεοδόμου και αρχιτέκτονα, θα ήταν η ελαχιστοποίηση των παραστάσεων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως λυπηρές ή απεχθείς. Η ανανέωση των παραστάσεων και η διατήρηση της μνήμης της πόλης.