
Υπάρχουν οι διαχρονικές αυθεντίες, οι μεγάλοι κλασικοί, που όσα χρόνια κι αν περάσουν είναι πάντα επίκαιροι. Οι αξίες με τις οποίες καταπιάνονται είναι αιώνιες, οι απαντήσεις που προσπαθούν να δώσουν βρίσκουν εφαρμογή σε όλες τις εποχές. Τα λόγια τους μπαίνουν σε italics σε πολλές περιστάσεις προσδίδοντας κύρος σε κάθε συμπέρασμα που θα εξαχθεί.
Η ποπ κουλτούρα μας σήμερα θεωρεί τους μεγάλους κλασικούς ελίτ και μια μερίδα κόσμου αναχρονιστικούς. Η ποπ μας κουλτούρα έχει σαν αυθεντία το Λάκη Λαζόπουλο στην καλύτερη των περιπτώσεων. Τι σόι άνθρωπος είναι αυτός που δίχως κριτική σκέψη τρώει ό,τι του σερβίρεται και την επόμενη της εκπομπής σκέφτεται με τον τρόπο που του υποδεικνύει ένας επαγγελματίας κριτής που δεν είναι και πολύ καλύτερος από αυτούς που κρίνει;
Η ποπ κουλτούρα μας σήμερα θεωρεί τους μεγάλους κλασικούς ελίτ και μια μερίδα κόσμου αναχρονιστικούς. Η ποπ μας κουλτούρα έχει σαν αυθεντία το Λάκη Λαζόπουλο στην καλύτερη των περιπτώσεων. Τι σόι άνθρωπος είναι αυτός που δίχως κριτική σκέψη τρώει ό,τι του σερβίρεται και την επόμενη της εκπομπής σκέφτεται με τον τρόπο που του υποδεικνύει ένας επαγγελματίας κριτής που δεν είναι και πολύ καλύτερος από αυτούς που κρίνει;








7 σύννεφα σκέψεων:
Καλά για ανθρώπους που τους λυπάμαι όπως ο Λάκης, δεν θα ήθελα να επεκταθώ!
Πάντως είναι εξαιρετικός σε ένα πράγμα: Να σε κάνει να πιστεύεις ότι "χτυπάει" το σύστημα ενώ το ίδιο τον χρυσοπληρώνει γι αυτό!! Ζήτω η (δήθεν) σάτιρα με το γάντι!
και που δεν είναι και πολύ καλύτερος και από αυτόν τον ίδιο που τον βλέπει, θα έλεγα εγώ.
Αντιγράφοντας τα λόγια κάποιου "μπορείς να μπεις στις πιο βαθείς σκέψεις του Λαζόπουλου χωρίς να βρέξεις καν τους αστραγάλους σου".
χαιρομαι που με συμπληρωνετε παιδια μου!
Και η περιπέτεια αρχίζει!
καλη αρχή στην περιπέτεια!
Αν και δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι έχει στιγμές που ξεπερνά τον εαυτό του και τον μέσο όρο της κοινής γνώμης, όπως πχ σε θέματα του Δεκέμβρη, είναι από τις ιδανικότερες περιπτώσεις δημιουργίας "επαναστατών του καναπέ" με ένα ιδεολογικό κομφούζιο όπου συνυπάρχει ο λαϊκισμός, η αριστερά, ο εθνοπατριωτισμός, η παραδοσιακή οικογένεια και η θρησκεία,
δημιουργώντας έτσι μια ιδιόρυθμη οργισμένη χαρακτηροδομή πολίτη που αναλώνει αυτή την οργή του στον παθητικό κυνισμό μέσω της παρακολούθησης ανούσιας πολιτικής σάτιρας και στα κούφια λόγια που θα παπαγαλίσει την άλλη μέρα στα καφενεία και τις παρέες
Right on. Είχα αρχίσει ν'ανησυχώ ότι κάτι δεν πάει καλά μ'εμένα... (αν και έχει περάσει λίγο η μόδα ευτυχώς).
Fellow αρχιτεκτόνισσα, χαίρω πολύ. :-)
Δημοσίευση σχολίου