μια αγάπη για το καλοκαίρι...

καλοκαίρι...

με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι....

το νυχτολούλουδο βάζει τα καλά του για το βραδινό περίπατο κι εσύ αναζητάς το αεράκι που πεισματικά δε λέει να έρθει. Ο καφές παραγεμισμένος με παγάκια και μια χαρτοπετσέτα για να σκουπίζεις τους χυμούς των φρούτων που τρως λαίμαργα κάνοντας περίεργους ήχους. Πράγματα που πρώτη φορά έχεις το χρόνο να παρατηρήσεις και σκέφτεσαι πόσο ωραία είναι. Όπως ότι η ζέστη έχει μυρωδιά. Και ήχο. Είναι εκείνη η αψάδα με μια ιδέα θυμάρι και φρύγανο, χρωματισμένη με βόμβους από σκασμένα τζιτζίκια.

Ο καταιγισμός της τηλεοπτικής αρχιτεκτονικής...

Τον τελευταίο καιρό είναι πολύ του συρμού οι τηλεοπτικές εκπομπές «αρχιτεκτονικής» που υπόσχονται την ανακατασκευή των σπιτιών.

Η αρχή έγινε στο εξωτερικό και όπως ήταν αναμενόμενο, ξεπήδησαν κλώνοι και στην Ελλάδα. Εδώ βέβαια σκόνταψαν σε μερικά εμπόδια. Η πολεοδομική νομοθεσία, το μεγάλο κόστος κατασκευής και η χρονοβόρα διαδικασία περιόρισαν τις εκπομπές σε εύρος μερικών δωματίων ή στην επισκευή κάποιου ήδη υπάρχοντος κτιριακού κελύφους.

Οι οικογένειες που επιλέγονται δε μπορούν να επισκευάσουν ή να επιπλώσουν μόνες τους το σπίτι που ζουν. Πολύ σωστά υπάρχει αυτό το κριτήριο γιατί υπάρχει και η ανθρώπινη διάσταση. Αυτό απέχει πολύ όμως από το να καταντά η εκπομπή σε φτηνό ριάλιτυ όπως τείνει να γίνει.

Ο σχεδιασμός ενός σπιτιού οφείλει να είναι προϊόν διαβούλευσης μεταξύ σχεδιαστή και χρήστη. Ο σχεδιαστής παρεμβαίνει δημιουργώντας τις χωρικές ποιότητες εκείνες που ο χρήστης τελικά θα μετατρέψει σε ένα οικείο περιβάλλον για να στεγάσει τη ζωή του. Σε αυτές τις εκπομπές βλέπουμε τι γίνεται όταν ένας σχεδιαστής καλείται να σχεδιάσει κρίνοντας περισσότερο από το τι θα άρεσε στο χρήστη παρά το τι πραγματικά του αρέσει, πολύ απλά γιατί ο χρήστης βρίσκεται κάπου αλλού. Η αρχιτεκτονική που παρουσιάζεται είναι ένα διαφημιστικό προϊόν βιτρίνας το οποίο βασίζεται σε χορηγούς οι οποίοι ουσιαστικά εξοπλίζουν το χώρο. Ενώ η αρχιτεκτονική οφείλει να είναι ανθρωποκεντρική, σε αυτές τις εκπομπές γίνεται ο ενδιάμεσος καταναλωτικού προϊόντος.

Έτσι σε αυτές τις εκπομπές βλέπουμε χώρους- φιγουρίνια από περιοδικά που παραπέμπουν σε χώρο κάθε άλλο παρά κατοικία. Με εξοπλισμό που πολύ συχνά είναι δύσκολο να συντηρηθεί ή να λειτουργήσει ως έχει. Είναι άραγε η ματαιότητα του σχεδιαστή που πληρώνεται, του χρήστη που ζητάει βοήθεια ή του διαφημιζόμενου χορηγού;

Τελικά τι είναι αυτό που προβάλλεται; Προβάλλεται ο πόνος μιας οικογένειας και εν τέλει ένα σπίτι για κατάλογο επίπλων και διακοσμητικών. Είναι αυτό Αρχιτεκτονική ή είναι ένα κακέκτυπο αυτής για τις ανάγκες της τηλεοπτικής παραγωγής; Είναι τελικά και η Αρχιτεκτονική ένα αναλώσιμο προϊόν προς κατανάλωση;

παράλληλη ανάρτηση στο P&I, περάστε μια βόλτα κι από κει...

Πάγκαλος

Ο τίτλος που μου ήρθε πρώτος στο νου ήταν "κλέφτης ή πραγματικότητα"... αλλά το απέφυγα. Γιατί το μπλογκ αυτό αρνείται πεισματικά να ασχοληθεί με την πραγματικότητα ως έχει.

παρακολουθείτε την ημέρα του Πάγκαλου από εδώ που υπάρχει ο πλήρης κατάλογος με μπλογκ που συμμετέχουν

ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΑΓΏΝΩΝ ΜΑΣ! ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ! ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΘΩΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Η 5η Μαϊου θα μείνει στην ιστορία, αφ’ ενός ως η μέρα μιας απ’ τις μεγαλύτερες και πιο οργισμένες απεργιακές διαδηλώσεις της Μεταπολίτευσης, και, αφ’ετέρου, ως η μέρα που ο εμπρησμός μιας τράπεζας κόστισε τη ζωή τριών αθώων ανθρώπων.

Βρεθήκαμε στη διαδήλωση της 5ης Μαϊου και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να φύγει το ΔΝΤ και να αποσυρθούν τα αντικοινωνικά μέτρα της κυβέρνσης. Όμως δεν έχουμε και δεν θέλουμε να έχουμε καμία απολύτως σχέση με τους αυτουργούς αυτής της δολοφονικής ενέργειας. Και για όσους έχουν στοιχειώδεις γνώσεις, ούτε αυτοί θέλουν να έχουν σχέση με το μαζικό και οργανωμένο κίνημα, το οποίο πολλές φορές έχει πέσει θύμα της φυσικής βίας και εξουσιομανίας τους.

Όχι στο όνομά μας!

Γνωρίζουμε καλά ότι η κυβέρνηση, οι υποστηρικτές της (από τα ΜΜΕ ως την ακροδεξιά), καθώς και ανερχόμενοι επιχειρηματίες-Σωτήρες, όπως ο ιδιοκτήτης της τράπεζας, σκέφτονται πιο ψυχρά από εμάς: αυτό αποδεικνύουν οι δηλώσεις τους, με τις οποίες προσπάθησαν να ενοχοποιήσουν τους 250.000 διαδηλωτές ως περίπου συναυτουργούς.
Γνωρίζουμε ότι η διεύθυνση της τράπεζας φέρει ευθύνες για το θάνατο των τριών εργαζομένων, τόσο γιατί τους υποχρέωσε να δουλεύουν την ημέρα της απεργίας, όσο και γιατί δεν φρόντισε, όπως καταγγέλλουν συνάδελφοί τους, για τα στοιχειώδη μέτρα πυρασφάλειας.
Γνωρίζουμε ότι η δολοφονική ενέργεια που κόστισε τη ζωή τριών ανθρώπων, θα χρησιμοποιηθεί για να νομιμοποιηθούν μέσα στην κοινωνία τα πιο αντικοινωνικά μέτρα που λήφθηκαν ποτέ από ελληνική κυβέρνηση μετά το 1974.
Τίποτα, όμως, απ’όλα τα παραπάνω δεν αρκεί για να μετριάσει τη θλίψη μας για την απώλεια και την οργή μας για τη δολοφονική ενέργεια εναντίον των τριών εργαζόμενων. Δεν μπορεί να υπάρξει μια καλύτερη κοινωνία, ούτε με τυφλές εγκληματικές ενέργειες, ούτε αν αυτοί που αγωνίζονται δεν έχουν χώρο και χρόνο να πενθούν στο όνομα του αγώνα.
Την Τρίτη 11 Μαϊου, στις 7μμ, ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα των πρωτοβάθμιων σωμματείων. Συγκεντρωνόμαστε στο σημείο της δολοφονίας για να διαμαρτυρηθούμε για το χαμό των τριών συμπολιτών μας. Ας είμαστε όλες και όλοι εκεί μ’ένα κερί, με ένα πλακάτ ή ένα πανώ ή απλώς με τη θλίψη και το θυμό μας. Στη συνέχεια πορευόμαστε προς την Βουλή. Ο αγώνας συνεχίζεται!

Πρωτοβουλία bloggers «Όχι στο όνομα των αγώνων μας – Όχι στο όνομά μας»

οι αληθινοι δολοφόνοι των ψυχών...

Οι δολοφονίες τριών ανθρώπων είναι το θλιβερό γεγονός που επισκίασε μια πορεία κατά γενική ομολογία μαζική. Οι υπεύθυνοι αυτής της τραγωδίας είναι πολλοί. Ενεργητικοί υπαίτιοι είναι οι καταστροφείς που ρίξανε τη βόμβα μολότοφ για να κάψουν μια τράπεζα, χωρίς ίσως να ξέρουν ότι έτσι απειλούν τις ζωές συνανθρώπων τους, ίσως και ξέροντας αλλά αδιαφορώντας για "απεργοσπάστες". Αυτό δεν είμαι σε θέση να το ξέρω. Οι παθητικοί υπεύθυνοι είναι όσοι αμεσα ή έμμεσα ανάγκασαν τους εργαζόμενους να δουλέψουν σήμερα με την απειλή της απόλυσης, σε έναν κτίριο-στόχο, με κίνδυνο της σωματικής τους ακεραιότητας. Όσοι δέχτηκαν τη λειτουργία ενός κτιρίου που δεν πληροί τις προδιαγραφές ως τράπεζα.
Οι νεκροί δεν είναι τρεις. Οι νεκροί υπολογίζονται σε πιο πολλούς αν προσθέσουμε όσους αυτοκτόνησαν αυτές τις μέρες υπο το βάρος των χρεών τους, όσους αρρώστησαν από τα οικονομικά βάρη. Και αν προσθέσουμε τις ζωές που καταστράφηκαν ή αναμένεται να καταστραφούν από τις απολύσεις των επόμενων ημερών. Μιλάμε τότε για εκτελεστικό απόσπασμα ψυχών.
Μπροστά μας έχουμε μίσος ταξικό και ταξική αδιαφορία εκατέρωθεν και προβλέπονται πολύ δύσκολες μέρες.

εν δυναμει μεταναστης...

Οι πατεράδες και οι εργατοπατεράδες μας προσπαθούν να μας πείσουν ότι εμείς πρέπει να πληρώσουμε για τη ζωή που έζησαν με δανεικά, για τις ζωές που κατέστρεψαν προκαταβολικά. Για τους αγώνες που εξαγόρασαν με σάπιες κοιλιές και εξοχικά μες στη θάλασσα.

Δε νιώθεις κάτι τέτοιες στιγμές ότι η ζωή σου δε σου ανήκει; ότι η παραγωγικότητά σου καλύπτει τη μη παραγωγικότητα πέντε άλλων; ότι ακόμα κι αν δεν έχεις τίποτα να δώσεις θα πάρουν το αντίτιμο σε αίμα;

Δεν είναι παραίτηση, είναι αξιοπρέπεια να μη θες να ζεις έτσι.

Θέλω να έχω όνειρα! Θέλω να ζω!

Αρχιτεκτονικη;

(το παρακάτω κείμενο είναι η συνδρομή μου στο καινούριο site people and ideas το οποίο άρχισε τη λειτουργία του μέσα στο μήνα. Σας προτείνω να περάσετε μια βόλτα)

Για πολλούς ανθρώπους είναι ακόμα συγκεχυμένο τι είναι αρχιτεκτονική ή ποιος είναι ο ρόλος του αρχιτέκτονα. Η αρχιτεκτονική είναι η τέχνη που παράγει χώρο, χώρο όχι απαραίτητα να μένεις αλλά χώρο να κινείσαι, να στέκεσαι, να απολαμβάνεις, να σκέφτεσαι να ερωτεύεσαι, να ζεις. Ο ρόλος του αρχιτέκτονα λοιπόν είναι να σχεδιάζει το χώρο που θα δεχθεί τις κινήσεις, τις στάσεις, τις απολαύσεις, τις σκέψεις, τους έρωτες, τις ζωές των ανθρώπων.

Οι άνθρωποι βλέπουν την αρχιτεκτονική ως την ενσάρκωση των ονείρων τους . Πολλές φορές απευθύνονται σε έναν αρχιτέκτονα για να φτιάξουν το σπίτι των σύμφωνα με τις ανάγκες του τρόπου ζωής τους. Βλέπουν σε ένα σπίτι τις αναμνήσεις που έχουν από την παιδική τους ηλικία ή ακόμα ζητούν τον χώρο για να οικοδομήσουν μαζί με αυτό το δικό τους κύρος. Είναι με έναν τρόπο η αρχιτεκτονική μια ιδεαλιστική απεικόνιση του Εγώ μας. Για μερικούς η αρχιτεκτονική παράγει δοχεία ζωής, μικρά ή μεγάλα, για άτομα, οικογένειες ή ομάδες. Είναι η στέγη για μικρές καθημερινές ιστορίες που γίνονται ιστορίες ζωής.

Ο ρόλος του Αρχιτέκτονα είναι αρχικά με ψυχαναλυτικό τρόπο να κάνει μια τομή της ψυχοσύνθεσης του ανθρώπου που έχει απέναντί του και να καταλάβει τις καταβολές του και τις επιθυμίες του. Όταν αρχίσει να σχεδιάζει, αυτό δεν είναι μόνο σε δύο διαστάσεις, σε μήκος και σε πλάτος. Ο σχεδιασμός έχει πολλές διαστάσεις: το μήκος, το πλάτος, το ύψος, το φώς. Ο αρχιτέκτων δεν είναι μηχανή που παράγει εφόσον του δοθούν οι σωστές παράμετροι, βάζει και ένα κομμάτι του εαυτού του μέσα στον χώρο. Και αυτό κάνει τη διαφορά. Το τελικό προϊόν, ένα οιονεί χρηστικό έργο τέχνης είναι μια αρμονική σύνθεση επιθυμίας και τεχνογνωσίας…. ή έτσι πρέπει να είναι και όχι κάτι λιγότερο.

Για να πειστείτε ας φέρουμε στο νου μας ένα παράδειγμα προς αποφυγή, πολύ κοντινό. Το 70% του αρχιτεκτονικού έργου στην Ελλάδα ΔΕΝ παράγεται από αρχιτέκτονες. Για αυτό το λόγο δεν πρέπει να απορούμε γιατί είναι τόσο άσχημες οι πόλεις μας, έχουν πέσει σε χέρια ανθρώπων που δε βλέπουν το χώρο σα δοχείο ζωής αλλά σα κονσέρβα για να στοιβάξουν τις προκάτ ζωές μας. Στη Ελλάδα η οικοδομή είναι ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της οικονομίας. Στηρίζεται βέβαια περισσότερο στην ποσότητα παραγωγής και όχι στην ποιότητα. Έτσι, βλέπουμε άχαρα κτίρια, χωρίς καμία χωρική ποιότητα, με μόνη λειτουργική πρόθεση να στεγάσουν όσο το δυνατό περισσότερο κόσμο χωρίς πολλά έξοδα. Το τελικό αποτέλεσμα βέβαια είναι εις βάρος όλου του κοινωνικού συνόλου. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν επενδύσεις ή χρήματα για να παραχθεί μεγάλη αρχιτεκτονική. Μύθος. Η αρχιτεκτονική δε συμβαδίζει κατ’ ανάγκη με μεγάλο προϋπολογισμό. Το ωραίο δεν είναι το ακριβό όπως συμβαίνει και με το αντίστροφο.

Η Αρχιτεκτονική είναι μια μορφή τέχνης που δε μπορούμε να απομονώσουμε από τη ζωή μας. Όσο κι αν δεν πηγαίνουμε σε μουσεία ή σε αίθουσες τέχνης, ζούμε κάτω από μία στέγη, μέσα σε τέσσερις τοίχους.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία για εισαγωγή στην αρχιτεκτονική: Η αρχιτεκτονική της Ευτυχίας του Alain de Botton

περί της ομορφιάς των κτιρίων...

τα λόγια του Αλαίν Ντε Μποττόν από την Αρχιτεκτονική της Ευτυχίας: "Άρα ο να περιγράψεις ένα κτίριο ως όμορφο σημαίνει κάτι παραπάνω από μια αισθητική συμπάθεια, υπονοεί μια έλξη προς το τρόπο ζωής που προωθεί η συγκεκριμένη κατασκευή μέσα από τη στέγη, τα πόμολα, τα πλαίσια των παραθύρων, τις σκάλες και την επίπλωσή του. Ένα αίσθημα ομορφιάς αποτελεί σημάδι ότι έχουμε καταφέρει να αρθρώσουμε υλιστικά ορισμένες από τις ιδέες μας περί καλής ζωής.

Δική μου παρατήρηση: η αστική πολυκατοικία άρα βρίσκει το μέσο όρο και τον καλύπτει με ένα "πολυτελής κατασκευή"...ματαιότητα ή κάτι άλλο;